26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

رقص بال‌رومی که نقشای جنسیتی را می‌شکند

Trevor Copp, Jeff Fox

Ballroom dance that breaks gender roles

Tango, waltz, foxtrot ... these classic ballroom dances quietly perpetuate an outdated idea: that the man always leads and the woman always follows. That's an idea worth changing, say Trevor Copp and Jeff Fox, as they demonstrate their "Liquid Lead" dance technique along with fellow dancer Alida Esmail. Watch as Copp and Fox captivate and command the stage while boldly deconstructing and transforming the art of ballroom dance.


تگ های مرتبط :

Art, Beauty, Creativity
(موسیقی) ( تشویق) وقتی «رقص با ستاره‌ها» اولین بار پخش شد، ان گونه به نظر نمی‌رسید. (خنده حضار) من و جف مربی‌های تمام‌وقت رقص بال‌روم بودیم وقتی که تجدید حیات بزرگ بال‌روم تلویزیونی اتفاق افتاد، و این باور‌نکردنی بود. منظورم اینه، یه روز ما می‌گیم «فاکس‌ترات» (قدم‌روباه)، و مردم «روباها قدم می‌زنن» طور بودن (خنده حضار) و روز بعد بهمون نکات ظریف یه قدم خوب «پر» رو می‌گفتن. و این ذهن ما رو منفجر کرد.
ینی ناگهان همه ایده‌های گیکی ما درباره مثلن این که چرا سالسا با رامبای رقابتی فرق داره و این که چرا تنگو برخلاف والتز «سفر» می‌کنه، همه اینا وارد اذهان عمومی شدن، و این همه چی رو عوض کرد. اما موازی با این هیجان، هیجان این که ناگهان، یه جوری، ما کول بودیم -- (خنده حضار) این نگرانی بود. که چرا این و چرا حالا؟ وقتی من و تروور جمع می‌شدیم برای سمینارای آموزشی یا فقط برای فان، هم‌دیگه رو به اطراف پرت می‌کردیم، کلن از همیشه رهبری کردن خودمونو خلاص می‌کردیم.
حتی یه سیستمی برای عوض کردن رهبر و پیرو درست کردیم وسط رقص، به عنوان راهی برای عادلانه بازی کردن روزی این سیستم رو به عنوان بخشی از یه برنامه در یه فستیوال کوچیک اجرا کردیم و تلنگر مهمی خوردیم. لیزا اوکانل، درامانویس و مدیر یک مرکز نمایش‌نامه‌نویسی، ما رو بعد نمایش کناری کشید و گفت، «هیچ می‌دونین چه قد این کار سیاسی بود؟» (خنده حضار) این شد که یه همکاری ۸ ساله رو شروع کردیم تا نمایشی بسازیم که نه تنها سیستم ما رو تکامل می‌داد بلکه به نقد اثر قفل شدن در یه نقش مشخص،
و از آن بدتر، تعریف شدن با آن یک نقش می‌پرداخت. چون، می‌دونین، رقض لاتین کلاسیک و بال‌روم فقط یه سیستم رقص نیست؛ یک نگرشه، یه روش وجود داشتن، یه راه ارتباط با هم‌دیگه که ارزش‌های یک دوره بزرگ رو دربر داره. یک چیز در این رقص‌ها ثابت مانده‌است: مرد رهبری می‌کند و زن پیروی. رقص سالسای خیابانی، تنگوی مسابقاتی، همه یکسانند -- مرد رهبری می‌کند، زن دنبال می‌کند. پس این در واقع تمرین نقش جنسیست. شما فقط رقص یاد نمی‌گرفتین --
یاد می‌گرفتین چه طور مرد باشین و چه طور زن. این یک عتیقه‌‌ست. و مثل باقی عتیقه‌جات، اونو نباید بیرون انداخت، ولی باید به یاد داشت که این گذشته است. این اکنون نیست. مثل شکسپیر: بهش احترام بگذار، زنده‌ش کن -- خوبه! ولی بدون که این گذشته‌ست. این نحوه تفکر امروزی ما نیست. پس از خودمون پرسیدیم: اگه اضافاتش رو دور بریزیم، چه چیزی در هسته‌ی رقص دونفرست؟ خب، اصل اصلی رقص دونفره اینه که یکی رهبری می‌کنه و دیگری پیروی. این ماشین جدا از این که کی کدوم نقشو بازی می‌کنه یکسان کار می‌کنه.
فیزیک حرکت ککش هم نمی‌گزه که جنسیت شما چیه. (خنده حضار) پس اگه ما بخوایم فرم فعلی رو آپدیت کنیم، نیاز داریم تا اونو بیشتر نماینده‌ای از نحوه برخوردای خودمون در ۲۰۱۵ کنیم. وقتی بال‌روم تماشا می‌کنید، فقط نگاه نکنید چی اون جاست. نگاه کنید چی نیست. زوج همیشه یک مرد و یک زنن. با هم. تنها. همیشه. و زوجای هم‌جنس و غیرمتعارف به سادگی ناپدید می‌شوند. در غالب مسابقات بین‌المللی بال‌روم، زوجای هم‌جنس به ندرت بر سن دیده می‌شن
و در بسیاری از موارد، قوانین کاملن حضورشون رو منع می‌کنه. گوگل کنید «رقاص لاتین حرفه‌ای» و بعد دنبال یه فرد لاتینو بگردید! (خنده حضار) روزها آن جا خواهید بود. چیزی که شما خواهید دید صفحه بعد صفحه از زوجای سفید روسی دگرجنس‌گراست که با مواد شیمیایی برنزه شدن. (خنده حضار) سیاها نیستن، آسیایی‌ها نیستن، زوجای چندقومی نیستن، به سادگی همه آدمای غیرسفید (سفید اروپایی) ناپدید می‌شن. حتی در نگرش زوجای دگرجنس‌گرای سفید -- زن نمی‌تواند بلندتر باشد.
مرد نمی‌تواند کوتاه‌تر باشد. زن نمی‌تواند شجاع‌تر باشد. مرد نمی‌تواند نرم‌تر باشد. اگه یه رقص بال‌رومو بگیری و به یه مکالمه ترجمش کنی و بذاریش تو یه فیلم، ما به عنوان یه فرهنگ هرگز آن رو تحمل نمی‌کنیم. مرد دیکته می‌کند، زن واکنش می‌دهد. (واکنش در برابر کنش) هیچ رابطه‌ای -- هم‌جنس‌گرا، دگرجنس‌گرا یا هر چی -- که ما اونو حتی تا حدی سالم می‌انگاریم این شکلی نیست، ولی با این حال، یه جوری، شما اینو میذارین در مرکز توجه، روش آرایش می‌زنین، زرق و برقش می‌ندازین، به جای کلام حرکتش می‌کنین،
و ما و فرهنگ ما، ازش خوشمون میاد و دست می‌زنیم. ما داریم برای غیبت خودمون دست می‌زنیم. تعداد افرادی که از رقص دونفره ناپدید شده‌اند قابل‌قبول نیس. (موسیقی) (تشویق حضار) شما الان دو مرد رو در حال رقص با هم دیدین. (خنده حضار) و فکر کردین که بین به نظر ... کمی عجیب میاد. جالب -- حتی جذاب -- ولی کمی عجیب‌غریب. حتی دنبال‌کنندگان پراپاقرص بال‌روم‌های هم‌جنس می‌توانند شهادت دهند که با این که رقص دونفره هم‌جنس می‌تواند دینامیک، قوی و هیجان‌آور باشد،
به نظر یک جایش می‌لنگد. از لحاظ هنری، اگه آلیدا و من همو به شیوه کلاسیک بال‌روم نگه داریم ... اینو می‌گن خوشگله. (خنده حضار) ولی چرا این نه؟ (خنده حضار) می‌بینید که تصور استاندارد اینه که رهبر باید بزرگ‌تر و مردتر باشد پیرو باید کوچیک‌تر و زن‌تر باشد -- این مرکز اشتباست. این جوری شد که ما از دید دیگه‌ای به این نگاه کردیم. چه می‌شه اگه ما ایده رهبری و پیروی رو نگه داریم ولی اینو از جنسیت جدا کنیم؟ به علاوه، چی می‌شه اگه یه زوج بتونن هم‌دیگه رو رهبری و پیروی کنن
و بعد جاشونو عوض کنن؟ و بعد دوباره عوض کنن؟ چی می‌شه اگه رقص مثل یک مکالمه باشه، نوبتی گوش بدیم و صحبت کنیم، مثل زندگی عادی؟ چه می‌شه اگه ما بتونیم مثل این برقصیم؟ ما بهش می‌گیم «رقص رهبر سیال». بذارین اینو با یه رقص لاتین امتحان کنیم، سالسا. تو سالسا یک قدم مهم تغییری هست، به اسم رهبری کراس‌بادی. ما ازش برای مقصود خودمون استفاده می‌کنیم. اگه عادت به دیدنش نداشته باشین، متوجه‌ش شدن سخته. توجه کنین. یه بار دیگه برای صندلیای ارزون. (خنده حضار) و یه بار دیگه،
نایس و آروم. حالا اگه ما نگرش رهبر سیال رو روی این قدم انتقالی اعمال کنیم، رهبری کراس‌بادی جایی می‌شه که رهبر و پیرو می‌تونن جاشون رو عوض کنن. پیرو می‌تونه انتخاب کنه که رهبر بشه، یا رهبر می‌تونه رهبریشو تسلیم کنه، که در واقع این قدم رو یه قدم رهبری متقابل می‌کنه. اسلوموشن این حرکت: و همین حرکت به نحوی که اول اجراش کردیم. با این انگولک ساده، رقص از یک دیکته‌کردن تبدیل می‌شه به یک مذاکره. هرکسی می‌تونه رهبری کنه. هرکسی می‌تونه پیروی کنه. و مهم‌تر از اون، می‌تونین نظرتونو تغییر بدین.
حالا این فقط یه مثال از کاربرد این بود، ولی وقتی چشم‌بندا برداشته بشن، هرچیزی می‌تونه اتفاق بیفته. بیاین نگاه کنیم که تفکر رهبر سیال چه تاثیری روی والتز کلاسیک داره. چون، البته، این فقط یه سیستم تغییر رهبر‌ها نیست؛ یک نگرشه که می‌تونه خود رقص رو بهبود بده. پس: والتز. والتز یه رقص چرخشیه. این یعنی رهبر نصف رقص رو به عقب می‌ره، کاملن کور، و به دلیل موقعیت پیرو، به سادگی هیچ کی نمی‌بینه داره کجا می‌ره.
(خنده حضار) اینه که شما روی سن هستین، و بعد تصور کنین که «آن» داره مستقیم میاد به سمتتون. راااااااااااااااااااااااااا! (خنده حضار) حوادث زیادی از این قبیل پیش میاد که نتیجه این نقطه کورن. ولی اگه به پارتنرها اجازه تغییر وضعیت برای لحظه‌ای داده بشه؟ کثیری از حوادث پیشگیری می‌شن. حتی اگه یه نفر کل رقصو رهبری کنه ولی اجازه این تغییر رو بده، بسیار امن‌تر خواهد بود، و همان حال،جنبه‌های هنری جدیدی رو نیز به والتز وارد می‌کنه. چون فیزیک برای جنسیت شما تره هم خورد نمی‌کنه.
(خنده حضار) ما رقص رهبری سیالو در کلوپ‌ها، همایش‌ها، به عنوان بخشی از نمایش «رقص اول» (که با لیزا درست کردیم)، بر سن‌های امریکای شمالی و اروپا اجرا کرده‌ایم. و این رقص هرگز در جلب توجه شکست نخورده. البته به جز صحنه نامعمول رقصیدن دو مرد با هم، باز هم مردمو جلب می‌کنه و به هیجان میاره. ولی چرا؟ رازش در همون چیزیه که باعث شد لیزا اون اجرای اول ما رو «سیاسی» ببینه. فقط این نیس که ما داریم رهبر و پیرو رو عوض می‌کنیم؛ مهم اینه که ما در حضورمون، شخصیتمون و قدرتمون یکسان می‌مونیم بی‌توجه به نقشی که بازی می‌کنیم.
ما هم‌چنان خودمونیم. و این آزادی حقیقیست -- نه فقط آزادی تغییر نقش‌ها، بلکه آزادی از تعریف شدن با هر نقشی که ما داریم بازی می‌کنیم، آزادی خودمون موندن. فراموش کنید یک رهبر باید چه طور باشد، یا یک پیرو. یک پیروی مردانه باشید یا یک رهبر زنانه. فقط خودتون باشید. واضحن این برای بیرون از سن هم درست است، ولی روی سن به ما این شانس مناسب رو می‌دهد که یک نگرش قدیمی رو آپدیت کنیم، یک عتیقه رو احیا کنیم، و اونو نماینده‌ای از عصر خودمون و روش زندگی فعلی‌مون کنیم.
جف و من رقص دونفره رو تمام مدت با مردان و زنان انجام می‌دیم و عاشقشیم. ولی با این دانش می‌رقصیم که این یه فرم تاریخی‌ست که می‌تونه سکوت و ناپدیدی ایجاد کنه در حیطه‌ی وسیع هویتی که ما امروزه از آن بهره‌مندیم. رقص رهبر سیالو اختراع کردیم به عنوان راهی برای کنار زدن ایده‌هایی که به ما تعلق ندارن و برگردوندن رقص دونفره به آن چه واقن از اول بود: هنر ظریف مراقبت از هم‌دیگه. (موسیقی) ( تشویق)
(Music) (Applause) Trevor Copp: When "Dancing With the Stars" first hit the airwaves, that is not what it looked like. (Laughter) Jeff and I were full-time ballroom dance instructors when the big TV ballroom revival hit, and this was incredible. I mean, one day we would say "foxtrot," and people were like "Foxes trotting." (Laughter) And the next day they were telling us the finer points of a good feather step. And this blew our minds.
I mean, all of the ballroom dance geeking out that we had always done on why salsa worked differently than the competitive rumba and why tango traveled unlike the waltz, all of that just hit the public consciousness, and it changed everything. But running parallel to this excitement, the excitement that suddenly, somehow, we were cool -- (Laughter) there was also this reservation. Why this and why now? Jeff Fox: When Trevor and I would get together for training seminars or just for fun, we'd toss each other around, mix it up,
take a break from having to lead all the time. We even came up with a system for switching lead and follow while we were dancing, as a way of taking turns and playing fair. It wasn't until we used that system as part of a performance in a small festival that we got an important tap on the shoulder. Lisa O'Connell, a dramaturge and director of a playwright center, pulled us aside after the show and said, "Do you have any idea how political that was?" (Laughter) So that began an eight-year collaboration to create a play
which not only further developed our system for switching but also explored the impact of being locked into a single role, and what's worse, being defined by that single role. TC: Because, of course, classic Latin and ballroom dancing isn't just a system of dancing; it's a way of thinking, of being, of relating to each other that captured a whole period's values. There's one thing that stayed consistent, though: the man leads and the woman follows. So street salsa, championship tango, it's all the same --
he leads, she follows. So this was gender training. You weren't just learning to dance -- you were learning to "man" and to "woman." It's a relic. And in the way of relics, you don't throw it out, but you need to know that this is the past. This isn't the present. It's like Shakespeare: respect it, revive it -- great! But know that this is history. This doesn't represent how we think today. So we asked ourselves: If you strip it all down, what is at the core of partner dancing?
JF: Well, the core principle of partner dancing is that one person leads, the other one follows. The machine works the same, regardless of who's playing which role. The physics of movement doesn't really give a crap about your gender. (Laughter) So if we were to update the existing form, we would need to make it more representative of how we interact here, now, in 2015. When you watch ballroom, don't just watch what's there. Watch what's not. The couple is always only a man and a woman. Together. Only.
Ever. So, same-sex and gender nonconformist couples just disappear. In most mainstream international ballroom competitions, same-sex couples are rarely recognized on the floor, and in many cases, the rules prohibit them completely. TC: Try this: Google-image, "professional Latin dancer," and then look for an actual Latino person. (Laughter) You'll be there for days. What you will get is page after page of white, straight Russian couples spray-tanned to the point of mahogany. (Laughter)
There are no black people, there are no Asians, no mixed-race couples, so basically, non-white people just disappeared. Even within the white-straight- couple-only paradigm -- she can't be taller, he can't be shorter. She can't be bolder, he can't be gentler. If you were to take a ballroom dance and translate that into a conversation and drop that into a movie, we, as a culture, would never stand for this. He dictates, she reacts. No relationship -- gay, straight or anything --
that we would regard as remotely healthy or functional looks like that, and yet somehow, you put it on prime time, you slap some makeup on it, throw the glitter on, put it out there as movement, not as text, and we, as a culture, tune in and clap. We are applauding our own absence. Too many people have disappeared from partner dancing. (Music) (Applause) JF: Now, you just saw two men dancing together. (Laughter) And you thought it looked ... a little strange.
Interesting -- appealing, even -- but a little bit odd. Even avid followers of the same-sex ballroom circuit can attest that while same-sex partner dancing can be dynamic and strong and exciting, it just doesn't quite seem to fit. Aesthetically speaking, if Alida and I take the classic closed ballroom hold ... this is considered beautiful. (Laughter) But why not this? (Laughter) See, the standard image that the leader must be larger and masculine and the follower smaller and feminine --
this is a stumbling point. TC: So we wanted to look at this from a totally different angle. So, what if we could keep the idea of lead and follow but toss the idea that this was connected to gender? Further, what if a couple could lead and follow each other and then switch? And then switch back? What if it could be like a conversation, taking turns listening and speaking, just like we do in life? What if we could dance like that? We call it "Liquid Lead Dancing." JF: Let's try this with a Latin dance, salsa. In salsa, there's a key transitional step, called the cross-body lead.
We use it as punctuation to break up the improvisation. It can be a little tricky to spot if you're not used to looking for it, so here it is. One more time for the cheap seats. (Laughter) And here's the action one more time, nice and slow. Now, if we apply liquid-lead thinking to this transitional step, the cross-body lead becomes a point where the lead and the follow can switch. The person following can elect to take over the lead, or the person leading can choose to surrender it, essentially making it a counter-cross-body lead.
Here's how that looks in slow motion. And here's how it looked when we danced it in the opening dance. With this simple tweak, the dance moves from being a dictation to a negotiation. Anyone can lead. Anyone can follow. And more importantly, you can change your mind. Now, this is only one example of how this applies, but once the blinkers come off, anything can happen. TC: Let's look at how Liquid Lead thinking could apply to a classic waltz. Because, of course, it isn't just a system of switching leads; it's a way of thinking
that can actually make the dance itself more efficient. So: the waltz. The waltz is a turning dance. This means that for the lead, you spend half of the dance traveling backwards, completely blind. And because of the follower's position, basically, no one can see where they're going. (Laughter) So you're out here on the floor, and then imagine that coming right at you. JF: Raaaaaah! (Laughter) TC: There are actually a lot of accidents out there
that happen as a result of this blind spot. But what if the partners were to just allow for a switch of posture for a moment? A lot of accidents could be avoided. Even if one person led the whole dance but allowed this switch to happen, it would be a lot safer, while at the same time, offering new aesthetics into the waltz. Because physics doesn't give a damn about your gender. (Laughter) JF: Now, we've danced Liquid Lead in clubs, convention centers and as part of "First Dance," the play we created with Lisa, on stages in North America and in Europe.
And it never fails to engage. I mean, beyond the unusual sight of seeing two men dancing together, it always evokes and engages. But why? The secret lies in what made Lisa see our initial demonstration as "political." It wasn't just that we were switching lead and follow; it's that we stayed consistent in our presence, our personality and our power, regardless of which role we were playing. We were still us. And that's where the true freedom lies -- not just the freedom to switch roles, but the freedom from being defined by whichever role you're playing,
the freedom to always remain true to yourself. Forget what a lead is supposed to look like, or a follow. Be a masculine follow or a feminine lead. Just be yourself. Obviously, this applies off the dance floor as well, but on the floor, it gives us the perfect opportunity to update an old paradigm, reinvigorate an old relic, and make it more representative of our era and our current way of being. TC: Jeff and I dance partner dancing all the time with women and men and we love it. But we dance with a consciousness that this is a historic form
that can produce silence and produce invisibility across the spectrum of identity that we enjoy today. We invented Liquid Lead as a way of stripping out all the ideas that don't belong to us and taking partner dancing back to what it really always was: the fine art of taking care of each other. (Music) (Applause)