26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

کشف زیبایی و علم در عمق زمین

Francesco Sauro

Deep under the Earth's surface, discovering beauty and science

Cave explorer and geologist Francesco Sauro travels to the hidden continent under our feet, surveying deep, dark places inside the earth that humans have never been able to reach before. In the spectacular tepuis of South America, he finds new minerals and insects that have evolved in isolation, and he uses his knowledge of these alien worlds to train astronauts.


تگ های مرتبط :

Adventure, Geology, Science
مایلم شما را به دیدار از یک قاره ی تاریک دعوت کنم. قارهای که پنهان است در زیر سطح زمین. این قاره هنوز بطور وسیع کاوش نشده، بد فهمیده شده، و موضوع‌ افسانه پردازی‌هاست. اما از مناظر شگرف هم ساخته شده است مثل این اتاق زیرزمینی عظیم، وغنی از جهانهای وابسته به کانیشناسی و زیست شناختی شگفت آور است. به لطف اقدامات جسورانه سیاحان در سه قرن اخیر-- در واقع، ما البته مدیون فناوری ماهوارهای نیز هستیم-- تقریباً هر مترمربع از سطح سیاره ی خود را می شناسیم. با اینحال، هنوز درباره آنچه داخل زمین است خیلی کم میدانیم.
چون، یک چشم انداز غار، مثل این دالان عمیق درایتالیا، مخفی است، پتانسیل کاوشگری غار-- بعد جغرافیایی-- بدرستی درک نشده و قَدرش دانسته نمیشود. چون ما مخلوقاتی هستیم که روی زمین زندگی میکنیم، درک ما از سطح داخلی سیاره یک جورهایی منحرف است، همانطور که از عمق اقیانوسها است یا از اتمسفر فوقانی. اگرچه،از زمانی که کاوش سیستماتیک غارها حدود یک قرن پیش آغاز شد، ما می دانیم که در واقع غارها در تمامی قاره ها ی جهان وجود دارند. یک سیستم غار منفرد، مثل غار ماموت که در کنتاکی است می تواند طول بیشتراز ۶۰۰ کیلومترداشته باشد و یک پرتگاه مانند "کروبِرا ورونیا"، که در منطقه ی کوکاسوس واقع است
در واقع عمیق ترین غار کاوش شده در جهان، می تواند بیشتر از ۲٫۰۰۰ متر زیر سطح برود. که به معنی یک سفر چند هفته ای برای یک کاوشگر غار است. غارها در منطقه های "کارستیک" شکل میگیرند. لذا مناطق "کارستیک" حوزه هایی ازجهان هستند که نفوذ آب در طول شکاف ها،شکست ها، می تواند به راحتی سنگهای محلول را در خود حل کند، که یک سیستم زه کشی از تونل ها، آبگذرها و امثال آن را شکل میدهد در واقع یک شبکه ی سه بعدی. مناطق کراستیک، تقریباً ۲۰ درصد از سطح قاره ها را می پوشانند و ما میدانیم که در واقع غارشناسان در ۵۰ سال گذشته تقریباً ۳۰٫۰۰۰ کیلومتر از گذرگاههای غار در اطراف دنیا را کاوش کرده اند
که عدد بزرگی است. اما زمین شناسان تخمین زده اند که هنوز بخش هایی از قلم افتاده اند تا کشف ونقشه برداری شود، چیزی در حدود ۱۰ میلیون کیلومتر است. که به این معنی است که به ازای هر متر از غاری که تاکنون می شناسیم، که کاوش کرده ایم، هنوز حدود ده ها کیلومتر گذرگاههای کشف نشده وجود دارد. که به این معنی است که این واقعاً یک قاره ی بی انتهاست و ما هیچگاه قادر به کاوش آن به طور کامل نخواهیم بود و این تخمین،بدون در نظرگرفتن انواع دیگر غارها زده شده است برای مثال،درون یخچال های طبیعی یا حتی غارهای آتشفشانی، که کراستیک نیستند، اما توسط جریان های گدازه شکل گرفته اند
و اگر به سیاره های دیگر مثل مریخ نگاهی بیندازیم، شما خواهید دید که این ویژگی ها مختص سیاره ی ما نیستند. اگرچه، به شما نشان خواهم داد که لازم نیست به مریخ برویم تا جهان‌های بیگانه را کاوش کنیم من یک غارشناس هستم، که به این معنی است که یک کاوشگر غار هستم و زمانی که جوان بودم، این کار را با اشتیاق آغاز کردم در کوهستانهایی نه خیلی دور از زادگاهم درشمال ایتالیا در مناطق کراستیک آلپ و دولومیت. اما به زودی، طلب کاوش، من را به دورترین گوشه ی سیاره آورد،در جستجوی ورودی های مستعد جدید این قاره ی کشف نشده. در سال ۲۰۰۹، این فرصت را داشتم که کوه‌های اتِپویی را که مانند میز هستند را ببینم
که در حوضه های اُرینوکو و آمازون واقع شده اند این توده سنکها از اولین دفعه ای که آنها را دیدم مرا جادو کردند. آنها با دیوارهای صخره ایِ عمودی و دَوَرانی،محاصره شده اند با آبشارهای نقره ای که در جنگل گم شده اند. آنها حقیقتاً حس یک صحرا را در من الهام بخشیدند با روحی پیرتر از میلیون ها میلون سال. و این چشم انداز دراماتیک درمیان بقیه ی چیزها الهام بخش بود هم چنین رما ن"دنیای گم شده" از کانون دویل در سال ۱۹۱۲. و آنها واقعاً یک دنیای گم شده هستند. دانشمندان آن کوهستانها را به عنوان جزایر در زمان در نظر میگیرند که از زمین های پست اطراف جدا شده اند از ده ها میلیون سال پیش.
آنها با دیوارهای تا ۱٫۰۰۰ متر ارتفاع، محاصره شده اند شبیه به یک قلعه ی غیرقابل تسخیر توسط انسانها و در حقیقت،تنها تعداد کمی از این کوهستانها فتح شده اند و روی قله ی آنها کاوش انجام شده. این کوهستانها هم چنین یک پارادوکس علمی هستند آنها از کوارتز ساخته شده اند که یک ماده ی معدنی خیلی معمول روی پوسته ی زمین است و صخره ی ساخته شده از کوارتز، "کوارتزیت" نام دارد و کوارتزیت یکی از سخت ترین و کم انحلال پذیرترین مواد معدنی روی زمین است لذا،ما اصلاً انتظار نداریم در آنجا غار پیدا کنیم علی رغم این، در ۱۰ سال گذشته، غارشناسانی از ایتالیا، اسلوواکی،جمهری چک و البته ونزوئلا و برزیل،
غارهای زیادی در این منطقه کاوش کرده اند. بنابراین،این چطور ممکن است؟ برای درک این تناقض، ما باید فاکتور زمان را در نظر بگیریم چون تاریخ تِپوییس خیلی زیاد است. از حدود ۱/۶ میلیارد سال پیش با شکل گیری صخره شروع شد، و سپس با بالارفتن منطقه در ۱۵۰ میلیون سال پیش تکامل یافت بعد از قطع ابرقاره ی "پانگائیا" و باز شدن اقیانوس اطلس. لذا شما می توانید تصور کنید که آب، ده ها یا صدها میلیون سال برای حجاری عجیب ترین شکل ها روی سطوح تپوئیس داشت اما هم چنین برای بازکردن شکست ها و شکل دادن به شهرهای سنگی،شهرهای صخره ای حوزه های برج هایی که در چشم اندازمشهور تپوییس مشخص می شوند
اما هیچ کس نمی توانست تصور کند چه اتفاقی درون کوهستان در یک بازه ی زمانی طولانی افتاده است. و بنابراین من روی یکی از آن توده های سنگی در سال ۲۰۱۰ تمرکز کردم "اویان-تپویی"که چون آبشارهای آنجل در آن قرار دارد،خیلی معروف است که بلندترین آبشار در دنیاست-- حدود ۹۷۹ متر ارتفاع دارد. ومن در جستجوی نشانه هایی از وجود سیستم های غار بودم از طریق عکس های ماهواره ای، و نهایتاً یک ناحیه از فروریختگی سطح، شناسایی کردیم لذا،تخته سنگ های بزرگ،توده های سنگ-- که به معنی این است که در زیر، یک محیط خالی وجود داشت این یک نشانه ی واضح بود که چیزی در کوهستان وجود دارد
لذا ما تلاش های بسیاری برای رسیدن به آنجا انجام دادیم از طریق فرودآمدن و با یک هلیکوپتر، اما این واقعاً سخت بود چون باید تصور کنید که این کوهستانها اکثر سال با ابرها، با مه پوشیده شده اند در آنجا بادهای قوی وجود دارند و تقریباً ۴٫۰۰۰ میلی متر بارش باران در هر سال دارد لذا این واقعاً سخت است که موقعیت های خوب بیابیم و فقط در سال ۲۰۱۳ بالاخره روی آن مکان فرود آمدیم و شروع به کاوش غار کردیم. غار عظیم است. این یک شبکه ی عظیم زیر سطح فلات تپویی است و فقط در ده روز سفر، ما بیش از ۲۰ کیلومتر از گذرگاه های غار را کاوش کردیم
و این یک شبکه ی عظیم از رودخانه های زیر زمینی است، کانال ها،اتاق های بزرگ،محورهای خیلی عمیق. لذا آنجا مکان واقعاً شگفت انگیزی است. و ما آن را "ایاماواری یئوتا" نامیدیم. که در زبان بومی "پِمون" به معنی "خانه ی خدایان"است. شما باید تصور کنید که مردم بومی هیچگاه آنجا نبوده اند. برای آنها رسیدن به این منطقه غیرممکن بود. اگرچه،افسانه هایی درباره ی وجود غار در این کوهستان وجود داشت. لذا، زمانی که شروع به کاوش کردیم باید با احترام زیاد کاوش می کردیم نه به خاطر عقاید مذهبی مردم بومی، بلکه به خاطر اینکه واقعاً یک مکان مقدس است
چون هیچ انسانی قبل از آن به آنجا وارد نشده بود. بنابراین باید از پروتکل های خاص استفاده می کردیم تا محیط را با حضور خود آلوده نکنیم و همچنین تلاش کردیم کشفیات خود را با جامعه به اشتراک بگذاریم، با جامعه ی بومی. و غارها واقعاً یک تصویر لحظه ای از گذشته را نشان می دهند. زمان لازم برای شکل گرفتن‌شان می توانسته به اندازه ی ۵۰ یا حتی صدها میلیون سال باشد. که احتمالاً آنهارابه قدیمی ترین غارهایی که میتوانیم روی زمین کاوش کنیم،تبدیل میکند آنچه که می توانید آنجا بیابید این است که واقعاً گواه یک دنیای گم شده است زمانیکه وارد غار کوارتزیت می شوید، باید آنچه که راجع به غارها می دانید را به طورکامل فراموش کنید
غارهای سنگ آهک کلاسیک یا غارهای توریستی که می توانید درمکانهای متعددی در دنیا ببینید. چون آنچه که اینجا چکنده سنگ به نظر میرسد ازکلسیم کربنات ساخته نشده، بلکه ازعقیق ساخته شده است و یکی ازآن چکنده سنگ ها ممکن است ده ها میلیون سال برای شکل گرفتن،زمان بخواهند اما می توانید حتی اَشکال عجیب تری بیابید، مثل این قارج های سیلیسی که روی تخته سنگ رشد میکنند. ومی توانید صحبت های ما را زمانی که غار را کاوش می کردیم،تصورکنید ما اولین واردشوندگان و کاشفان آن چیزهای ناشناخته بودیم، چیزهای مثل تخم های هیولا. و ما کمی ترسیده بودیم چون این، همگی یک کشف بود و ما نمی خواستیم یک دایناسور پیدا کنیم.
ما یک دایناسور پیدا نکردیم. (خنده ی جمعی) به هر حال،حقیقتاً،می دانیم که این نوع ساختمان، بعد از چندین مطالعه می دانیم که این نوع ساختمان ها، موجودات زنده هستند آنها کلونی های باکتریایی هستند که از سیلیس برای ساخت سازه های معدنی استفاده میکنند مانند استروماتولیت ها. استروماتولیت ها بعضی از قدیمی ترین اَشکال زندگی هستند که میتوانیم روی زمین بیابیم و اینجا در تپوییس، موضوع جالب این است که این کلونی های باکتریایی تکامل یافته اند درانزوای کامل از سطح خارجی و بدون تماس با انسانها. آنها هیچگاه در تماس با انسانها نبوده اند.
لذا مفاهیم برای علم عظیم هستند. چون اینجا شما می توانستید، برای مثال،میکروبها را بیابید که می توانست برای رفع بیماریها در پزشکی استفاده شود یا میتوانستید حتی یک نوع جدید از مواد با خواص ناشناخته را بیابید و،در واقع،یک ساختار معدنی جدید برای علم را درغار کشف کردیم که "رُزیانتونیت"نام دارد،یک سولفات-فسفات. لذا هرآنچه که در غارمی یابید، حتی در یک جیرجیرک کوچک، در تاریکی در انزوای کامل تکامل یافته است. و واقعاً هرچیزی که می توانید درغارحس کنید، ارتباطات واقعی هستند بین دنیای بیولوژیکال و معدن شناسی. بنابراین درحالیکه این قاره ی تاریک را کاوش می کنیم، و تنوع و انحصار بیولوژیکال و معدنی آن را کشف می کنیم
احتمالاً نشانه هایی درباره ی ریشه ی زندگی روی سیاره مان خواهیم یافت و روی ارتباط و تکامل حیات در ارتباط با دنیای معدنی. که فقط یک محیط تاریک و خالی به نظر می آید میتوانست در واقعیت یک گنجینه از شگفتی ها باشد. پر از اطلاعات مفید. با یک تیم غارشناسان ایتالیایی،ونزوئلایی و برزیلی که "لا وِنتا تِرافوسا"نام دارد، به زودی به آمریکای لاتین باز خواهیم گشت، چون ما میخواهیم بقیه ی تِپوییس ها دردورترین مناطق آمازون را کاوش کنیم در آنجا هنوز کوهستانهای ناشناخته ی زیادی وجود دارند، مثل ماراهواکا،که تقریباً ۳٫۰۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد
یا آراکا که در منطقه ی بالاتر از ریونِگرو در برزیل است و گمان میکنیم که می توانستیم در آنجا حتی سیستم های غار بزرگتری بیابیم و هر کدام با دنیای کشف نشده ی خودش. متشکرم. (تشویق) برونو گیوسانی: متشکرم، فرانچسکو.آن را به من بده تا شروع کنیم پس فراموش نمی کنیم فرانچسکو،تو گفتی که لازم نیست برای یافتن حیات بیگانه به مریخ بریم و واقعاً، آخرین باری که حرف زدیم، تو در ساردینیا بودی و فضانوردان اروپایی را آموزش می دادی. لذا، تو به عنوان یک غارشناس چه چیزی به فضانوردان می گویی و آموزش می دهی؟ فرانچسکو سورو: بله، ما-- این یک برنامه ی آموزشی است نه فقط برای اروپایی ها، بلکه برای ناسا، روسکاسموس، فضانوردان جازا، در یک غار
خُب ،آ نها برای حدود یک هفته در انزوا در یک غار می مانند در واقع آنها باید با هم کار کنند، محیط خطرناک واقعی، و این برای آنها یک محیط بیگانه ی واقعی است چون غیر معمول است. آنجا همیشه تاریک است، آنها کارهای زیادی دارند، آنها باید کارهای علمی انجام دهند. و این خیلی شبیه به یک سفر به مریخ است. یا ایستگاه فضایی بین المللی. برونو گیوسانی:در اصل. فرانچسکو:بله برونو:من میخواهم به یکی از عکس ها برگردم که در نمایش اسلایدهایت بود و این فقط نماینده ی عکس ها دیگری است-- آیا عکس ها شگفت انگیز نبودند؟ بله؟ حضار: بله! (تشویق)
فرانچسکو: باید ازعکاس تیم لا وِنتا تشکر کنم چون تمامی آن تصاویر بواسطه عکاس‌ها گرفته‌شده اند برونو: تو عکاسها را با خود به گروه اعزامی می بری. آنها حرفه ای هستند، آنها غارشناس و عکاس هستند اما زمانیکه به این عکس ها نگاه میکنم، از خودم می پرسم: هیچ نوری در آن زیر نیست با این حال آنها به طور شگفت انگیزی دیده میشوند. چگونه این عکس ها را میگیرید؟ چگونه همکارانت، عکاسها، این عکس ها را میگیرند؟ فرانچسکو:بله.آنها اصولاً در یک تاریکخانه کار میکنند پس شما میتوانید شاتر دوربین را باز کنید و از نورها برای رنگ آمیزی محیط استفاده میکنید برونو:پس شما اصولاً---
فرانچسکو: بله.شما حتی می توانید شاتر را به مدت یک دقیقه باز نگه دارید و سپس محیط را رنگ آمیزی کنید. نتیجه ی نهایی آن چیزی است که می خواهید به دست آورید. برونو:شما محیط را با نور اسپری میکنید و آن، چیزیست که میگیرید شاید بتوانیم یک روز درخانه امتحان کنیم، نمی دانم (خنده) برونو: فرانچسکو، متشکرم (ایتالیایی). فرانچسکو: متشکرم. (تشویق)
I would like to invite you to come along on a visit to a dark continent. It is the continent hidden under the surface of the earth. It is largely unexplored, poorly understood, and the stuff of legends. But it is made also of dramatic landscapes like this huge underground chamber, and it is rich with surprising biological and mineralogical worlds. Thanks to the efforts of intrepid voyagers in the last three centuries -- actually, we know also thanks to satellite technology, of course -- we know almost every single square meter of our planet's surface.
However, we know still very little about what is hidden inside the earth. Because a cave landscape, like this deep shaft in Italy, is hidden, the potential of cave exploration -- the geographical dimension -- is poorly understood and unappreciated. Because we are creatures living on the surface, our perception of the inner side of the planet is in some ways skewed, as is that of the depth of the oceans or of the upper atmosphere. However, since systematic cave exploration started about one century ago, we know actually that caves exist in every continent of the world. A single cave system, like Mammoth Cave, which is in Kentucky,
can be as long as more than 600 kilometers. And an abyss like Krubera Voronya, which is in the Caucasus region, actually the deepest cave explored in the world, can go as far as more than 2,000 meters below the surface. That means a journey of weeks for a cave explorer. Caves form in karstic regions. So karstic regions are areas of the world where the infiltrating water along cracks, fractures, can easily dissolve soluble lithologies, forming a drainage system of tunnels, conduits -- a three-dimensional network, actually. Karstic regions cover almost 20 percent of the continents' surface,
and we know actually that speleologists in the last 50 years have explored roughly 30,000 kilometers of cave passages around the world, which is a big number. But geologists have estimated that what is still missing, to be discovered and mapped, is something around 10 million kilometers. That means that for each meter of a cave that we already know, that we have explored, there are still some tens of kilometers of undiscovered passages. That means that this is really an endless continent, and we will never be able to explore it completely. And this estimation is made without considering other types of caves,
like, for example, inside glaciers or even volcanic caves, which are not karstic, but are formed by lava flows. And if we have a look at other planets like, for example, Mars, you will see that this characteristic is not so specific of our home planet. However, I will show to you now that we do not need to go to Mars to explore alien worlds. I'm a speleologist, that means a cave explorer. And I started with this passion when I was really young in the mountains not far from my hometown in North Italy, in the karstic regions of the Alps and the Dolomites. But soon, the quest for exploration brought me to the farthest corner
of the planet, searching for new potential entrances of this undiscovered continent. And in 2009, I had the opportunity to visit the tepui table mountains, which are in the Orinoco and Amazon basins. These massifs enchanted me from the first time I saw them. They are surrounded by vertical, vertiginous rock walls with silvery waterfalls that are lost in the forest. They really inspired in me a sense of wilderness, with a soul older than millions and millions of years. And this dramatic landscape inspired among other things also Conan Doyle's "The Lost World" novel in 1912. And they are, really, a lost world.
Scientists consider those mountains as islands in time, being separated from the surrounding lowlands since tens of millions of years ago. They are surrounded by up to 1,000-meter-high walls, resembling a fortress, impregnable by humans. And, in fact, only a few of these mountains have been climbed and explored on their top. These mountains contain also a scientific paradox: They are made by quartz, which is a very common mineral on the earth's crust, and the rock made up by quartz is called quartzite, and quartzite is one of the hardest and least soluble minerals on earth.
So we do not expect at all to find a cave there. Despite this, in the last 10 years, speleologists from Italy, Slovakia, Czech Republic, and, of course, Venezuela and Brazil, have explored several caves in this area. So how can it be possible? To understand this contradiction, we have to consider the time factor, because the history of the tepuis is extremely long, starting about 1.6 billion years ago with the formation of the rock, and then evolving with the uplift of the region 150 million years ago, after the disruption of the Pangaea supercontinent and the opening of the Atlantic Ocean.
So you can imagine that the water had tens or even hundreds of millions of years to sculpt the strangest forms on the tepuis' surfaces, but also to open the fractures and form stone cities, rock cities, fields of towers which are characterized in the famous landscape of the tepuis. But nobody could have imagined what was happening inside a mountain in so long a time frame. And so I was focusing in 2010 on one of those massifs, the Auyán-tepui, which is very famous because it hosts Angel Falls, which is the highest waterfall in the world -- about 979 meters of vertical drop. And I was searching for hints of the existence of cave systems
through satellite images, and finally we identified an area of collapses of the surface -- so, big boulders, rock piles -- and that means that there was a void below. It was a clear indication that there was something inside the mountain. So we did several attempts to reach this area, by land and with a helicopter, but it was really difficult because -- you have to imagine that these mountains are covered by clouds most of the year, by fog. There are strong winds, and there are almost 4,000 millimeters of rainfall per year, so it's really, really difficult to find good conditions.
And only in 2013 we finally landed on the spot and we started the exploration of the cave. The cave is huge. It's a huge network under the surface of the tepui plateau, and in only ten days of expedition, we explored more than 20 kilometers of cave passages. And it's a huge network of underground rivers, channels, big rooms, extremely deep shafts. So it's really an incredible place. And we named it Imawarì Yeuta. That means, in the Pemón indigenous language, "The House of the Gods." You have to imagine that indigenous people have never been there.
It was impossible for them to reach this area. However, there were legends about the existence of a cave in the mountain. So when we started the exploration, we had to explore with a great respect, both because of the religious beliefs of the indigenous people, but also because it was really a sacred place, because no human had entered there before. So we had to use special protocols to not contaminate the environment with our presence, and we tried also to share with the community, with the indigenous community, our discoveries.
And the caves represent, really, a snapshot of the past. The time needed for their formation could be as long as 50 or even 100 million years, which makes them possibly the oldest caves that we can explore on earth. What you can find there is really evidence of a lost world. When you enter a quartzite cave, you have to completely forget what you know about caves -- classic limestone caves or the touristic caves that you can visit in several places in the world. Because what seems a simple stalactite here is not made by calcium carbonate, but is made by opal, and one of those stalactites can require tens of millions of years to be formed.
But you can find even stranger forms, like these mushrooms of silica growing on a boulder. And you can imagine our talks when we were exploring the cave. We were the first entering and discovering those unknown things, things like those monster eggs. And we were a bit scared because it was all a discovery, and we didn't want to find a dinosaur. We didn't find a dinosaur. (Laughter) Anyway, actually, we know that this kind of formation, after several studies, we know that these kinds of formations are living organisms.
They are bacterial colonies using silica to build mineral structures resembling stromatolites. Stromatolites are some of the oldest forms of life that we can find on earth. And here in the tepuis, the interesting thing is that these bacteria colonies have evolved in complete isolation from the external surface, and without being in contact with humans. They have never been in contact with humans. So the implications for science are enormous, because here you could find, for example, microbes that could be useful to resolve diseases in medicine, or you could find even a new kind of material with unknown properties.
And, in fact, we discovered in the cave a new mineral structure for science, which is rossiantonite, a phosphate-sulfate. So whatever you find in the cave, even a small cricket, has evolved in the dark in complete isolation. And, really, everything that you can feel in the cave are real connections between the biological and the mineralogical world. So as we explore this dark continent and discover its mineralogical and biological diversity and uniqueness, we will find probably clues about the origin of life on our planet and on the relationship and evolution of life in relationship with the mineral world.
What seems only a dark, empty environment could be in reality a chest of wonders full of useful information. With a team of Italian, Venezuelan and Brazilian speleologists, which is called La Venta Teraphosa, we will be back soon to Latin America, because we want to explore other tepuis in the farthest areas of the Amazon. There are still very unknown mountains, like Marahuaca, which is almost 3,000 meters high above sea level, or Aracà, which is in the upper region of Rio Negro in Brazil. And we suppose that we could find there even bigger cave systems, and each one with its own undiscovered world.
Thank you. (Applause) Bruno Giussani: Thank you, Francesco. Give me that to start so we don't forget. Francesco, you said we don't need to go to Mars to find alien life, and indeed, last time we spoke, you were in Sardinia and you were training European astronauts. So what do you, a speleologist, tell and teach to the astronauts? Francesco Sauro: Yeah, we are -- it's a program of training for not only European, but also NASA, Roskosmos, JAXA astronauts, in a cave. So they stay in a cave for about one week in isolation. They have to work together in a real, real dangerous environment, and it's a real alien environment for them because it's unusual.
It's always dark. They have to do science. They have a lot of tasks. And it's very similar to a journey to Mars or the International Space Station. BG: In principle. FS: Yes. BG: I want to go back to one of the pictures that was in your slide show, and it's just representative of the other photos -- Weren't those photos amazing? Yeah? Audience: Yeah! (Applause) FS: I have to thank the photographers from the team La Venta, because all of those photos are from the photographers. BG: You bring, actually, photographers with you in the expedition.
They're professionals, they're speleologists and photographers. But when I look at these pictures, I wonder: there is zero light down there, and yet they look incredibly well-exposed. How do you take these pictures? How do your colleagues, the photographers, take these pictures? FS: Yeah. They are working in a darkroom, basically, so you can open the shutter of the camera and use the lights to paint the environment. BG: So you're basically -- FS: Yes. You can even keep the shutter open for one minute and then paint the environment. The final result is what you want to achieve.
BG: You spray the environment with light and that's what you get. Maybe we can try this at home someday, I don't know. (Laughter) BG: Francesco, grazie. FS: Grazie. (Applause)