26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

تصویر بزرگ شده شگفت انگیزی از حشرات

Levon Biss

Mind-blowing, magnified portraits of insects

Photographer Levon Biss was looking for a new, extraordinary subject when one afternoon he and his young son popped a ground beetle under a microscope and discovered the wondrous world of insects. Applying his knowledge of photography to subjects just five millimeters long, Biss created a process for shooting insects in unbelievable microscopic detail. He shares the resulting portraits -- each comprised of 8- to 10,000 individual shots -- and a story about how inspiration can come from the most unlikely places.


تگ های مرتبط :

Art, Animals, Creativity
خب من به مدت ۱۸ سال قبل از شروع پروژه میکروسکوپتر عکاس بودم. و در آن مدت از کمپین‌های تبلیغاتی جهان عکس گرفته بودم، فرصت این را داشتم تا از بعضی نمادهای نسل خودم عکس بگیرم، و دنیا را سفر می‌کردم. در کارم به جایی رسیدم که رویایش را داشتم، و هنوز، بنا به دلایلی کمی احساس کمبود می‌کنم. با وجود اینکه از چیزهای خارق العاده‌ای عکس می‌گرفتم و تجربه می‌کردم، به مرور برایم عادی شد. همچنین داشتم نگران می‌شدم درباره اینکه چگونه عکاسی قابل عرضه در دنیای دیجیتال تاثیر می‌گذاشت، و واقعا می‌خواستم تصاویری تولید کنم که حس ارزشمند بودن داشت
و به موضوعی احتیاج داشتم که غیر معمول باشد. گاهی آرزو می‌کنم نگاه یک کودک را داشتم. و منظورم این است، که که می‌توانستم دنیا را همان‌طور که وقتی پسر بچه‌ای بودم می‌دیدم ببینم. من فکر می‌کنم بزرگ شدن خطرناک است، کنجکاوی ما با آگاهی به مرور خاموش یا خفه می‌شوند. و به عنوان خالق بصری، یکی از چالش های من ارائه آشنایی در بستری جدید و جذاب است. خوشبختانه، دو بچه بزرگ دارم که همچنان درباره جهان کنجکاو هستند. سباستین - او هنوز کنجکاو است در مورد جهان، در بهار ۲۰۱۴ یک سوسک خاکی از باغ آورد. درحالیکه هیچ چیز خاصی درباره این حشره وجود نداشت --
میدونی، این حشره همه جا یافت می‌شود. اما او هنوز کنجکاو است، و او آن را به دفتر کار من آورد، و تصمیم گرفتیم زیر میکروسکوپ به آن نگاهی بیاندازیم. این موضوع علمی کوچکی برای کریسمس بود. و این چیزی بود که ما دیدیم. ولی، وقتی برای بار اول این را دیدم، تعجب کردم اینجا -- پشت یک سوسک خاکی را می‌بینید. وقتی برای بار اول آن را دیدم، به یاد کهکشان افتادم. و تمام وقت، این فقط خارج از پنجره دید ما بود. می‌دونید، من از اولش دنبال همچین موضوع شگفت انگیزی بودم و نگاه و کنجکاوی سباستین آن را برای من به ارمغان آورد. و تصمیم گرفتم برای پسرم از آن عکس بیاندازم، و این چیزی است که تهیه کردم.
اساسا از خودم دو سوال ساده کردم. اولین سوال: آیا می‌توانم تمام دانش و مهارت های عکاسی روشنایی را به کار بگیرم و آنها را روی این موجود ۵ میلی متری اجرا کنم؟ ولی آیا می‌توانم کنترل خلاقانه روی روشنایی همچین موجود کوچکی داشته باشم؟ بنابراین روی گونه های یافت شده دیگری امتحان کردم، و به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه آکسفورد رفتم که ببینم آیا می‌توانم برای پیشرفت کاربه مجموعه آنها، دسترسی داشته باشم. پس یک جلسه با آنها ترتیب دادم، و بعضی از تصاویری که گرفته بودم را به آنها نشان دادم، و می‌توانستند انواع جزئیاتی که من گرفته بودم را ببینند.
حقیقتا فکر نمی‌کنم که همچنین چیزی قبلا دیده بودند، و از آن نقطه به جلو، آنها به من دسترسی آزاد به تمام مجموعه هایشان و استاد حشره شناسی دکتر جیمز هوگان را دادند. اکنون، طی دو سال و نیم بعد، از ۳۷ حشره از مجموعه‌هایشان عکس برداری کردم. و روش کار من این است که در اصل حشرات را می‌شکافم و آنها را به چندین بخش تقسیم می‌کنم، و با هر کدام از این بخش ها مثل یک زندگی کوچک دیگر رفتار می‌کنم. مثلا، اگر از چشم حشره عکس برداری می‌کردم، که معمولا کاملا صاف و گنبد شکل است، سپس از یک منبع نور بزرگ و ملایم و پراکنده استفاده می‌کردم،
بنابراین هیچ نقطه تیز خشنی روی سطح وجود نخواهد نداشت. اما یک بار توجه من به یک پای کرک دار جلب شد، در این موقعیت تنظیمات روشنایی کاملا متفاوت است. بنابراین یک بخش کوچکی به زیبایی تمام ایجاد کردم، و روش خودم را روی حشره پیاده کردم تا زمانی که حدود ۲۰ یا ۲۵ قسمت مختلف داشتم. این موضوع با عکاسی در بزرگنمائی بالا ذاتا باعث یک عمق سایه بسیار کم می‌شود. بنابراین برای اطمینان، کاری که کردم این بود که، دوربینم را روی یک ریل گذاشتم تا بتوانم حرکت ۱۰ میکرون بین هرعکس را به صورت خودکار تنظیم کنم. حدودا یک هفتم عرض یک تار موی انسان.
این کار یک پشته عمیقی از تصاویر را فراهم می‌کند. هر کدام یک تمرکز کوچکی روی تمام مسیر دارند. و من می‌توانم آن را پائین بکشم برای تولید تصویری که کاملا از جلو به عقب متمرکز شده است. بنابراین، این کار اساسا ۲۵ بخشی که کاملا متمرکز شده اند را به من می‌دهد و زیبائی روشن است. در حال حاضر، هرکدام از تصاویر من از بین ۸ تا ۱۰٫۰۰۰ هزار عکس جداگانه ساخته شده است. در حدود سه و نیم هفته ساخته می‌شوند، و اندازه فایل به طور متوسط حدود ۴ گیگابایت است. بنابراین اطلاعات زیادی هنگام چاپ در اختیار دارم. و طول عکس‌ها در نمایشگاه سه متر است.
در واقع، دو هفته پیش در میلان یک نمایش داشتم، و طول بعضی از عکس‌ها ۹ متر بود. اما، می‌دانید، درک می‌کنم که این تصاویر هنوز باید در دنیای دیجیتال کار کنند. هیچ نقطه ای در من نیست در گذاشتن همه‌ی خون، عرق و اشک‌ها در این عکس‌ها اگر قرار باشد فقط به صورت ۵۰۰ پیکسل روی یک صفحه نمایش داده شوند. بنابراین با کمک راب چاندلر و ویل کوکسون، ما یک وب سایت را توسعه دادیم که به بینندگان این امکان را می‌داد خودشان را غرق کنند در فایل های چهار گیگابایت کامل، و بتوانند تمام جزئیات میکروسکوپی را کشف کنند. پس اگر زمان دارید، و من شما را تشویق می کنم
لطفا از microsculpture.net دیدن کنید و برو و بازی کن. سرگرم کننده خوبی است. من ابتدا کار را در آکسفورد نشان دادم، و بعد، به خاورمیانه آمد. اکنون در اروپا است و در این ماه به کپنهاگ می‌رود. و بازخورد بسیار عالی بود. می دانید، من ایمیل‌هایی می‌گیرم، در واقع از همه جای دنیا -- از معلمان، در حال حاضرکسانی که از سایت در مدرسه استفاده می کنند. بچه‌ها ازآنها در تبلت استفاده می‌کنند. آنها تصاویر را نزدیک می‌کنند برای استفاده از آن در کلاس هنر و زیست شناسی. و این چیزی نیست که برنامه ریزی کردم.
این فقط یک بازی زیبا از پروژه است. در واقع، یکی از کارهایی که دوست دارم در نمایشگاه‌ انجام دهم در واقع نگاه کردن به واکنش بچه ها است. و می‌دانید، ایستادن مقابل یک حشره سه متری، ممکن است باعث وحشت آنها شود. اما نه. آنها شگفت زده می‌شوند. این کوچولو، برای پنج دقیقه بی حرکت آنجا ایستاده بود. (خنده) و در پایان روز، در واقع، در پایان روز در نمایشگاه‌ها، ما باید یک سوم پایین عکس‌های بزرگ را پاک کنیم -- (خنده) فقط باید همه‌ی آن جای دست‌ها تمیز شوند، چون همه‌ی آنها می‌خواهند آن حشرات بزرگ را لمس کنند.
می‌خواهم شما را با یک تصویر ترک کنم، اگر درست باشد. این به چارلز داروین مربوط است. یکی از تصاویر اخیر که من عکس گرفتم این یکی اینجا بود. دارم درباره‌ی موجودات در جعبه صحبت می‌کنم، نه گربه ام. و این یک موجود محافظتی است توسط چارلز داروین از استرالیا آورده شده است در HMS Beagle در سال ۱۸۳۶. و هنگامی که من آن را به خانه بردم، من در آشپزخانه ایستادم و در حدود ۲۰ دقیقه به آن نگاه کردم. نمی‌توانستم باور کنم که همچنین موجود زیبایی در اختیار دارم. و در آن لحظه، به نوعی متوجه شدم که این پروژه را برای من تأیید کرد.
در حقیقت موزه مایل بود مرا به چالش بکشاند با بازی کردن با این به نوعی به من نشان داد که تصاویرم ارزشمند بودند- می‌دانید، آنها یکبار مصرف نبودند. این تصویری است که من درست کردم. اغلب تعجب می‌کنم،هنوز وقتی به این نگاه می‌کنم چارلز داروین چه چیزی از این تصاویر خلق کرده است؟ شما فکر می‌کنید او موجود محافظتی اش را دوست دارد؟ امیدوارم. بنابراین -- (تشویق) می‌دانید، فکر می‌کنم به طریقی عجیب است. من یک فرد بصری هستم، من یک فرد خلاق هستم، ولی برای پیدا کردن موضوع فوق‌ العاده‌ام به چشم‌های یک کودک نیاز داشتم. خلاصه اینطور بود.
پس تمام چیزی که می‌گویم این است، سباستین ازت ممنونم. من بسیار بسیار سپاسگزارم. خیلی ممنون. (تشویق)
So, I had been a photographer for 18 years before I began the Microsculpture Project. And in that time, I had shot global ad campaigns, I had the opportunity to photograph some of my generation's icons, and I was traveling the world. I got to a point in my career that I dreamed of getting to, and yet, for some reason, I still felt a little bit unfulfilled. Despite the extraordinary things I was shooting and experiencing, they'd started to feel a little bit ordinary to me. I was also getting concerned about how disposable photography had started to feel in the digital world,
and I really wanted to produce images that had a sense of worth again. And I needed a subject that felt extraordinary. Sometimes I wish I had the eyes of a child. And by that I mean, I wish I could look at the world in the same as I did when I was a small boy. I think there is a danger, as we get older, that our curiosity becomes slightly muted or dulled by familiarity. And as a visual creator, one of the challenges for me is to present the familiar in a new and engaging way. Fortunately for me, though, I've got two great kids who are still curious about the world. Sebastian -- he's still curious about the world, and in 2014, in spring,
he brought in a ground beetle from the garden. There was nothing particularly special about this insect -- you know, it was a common species. But he was still curious, and he brought it up to my office, and we decided to look at it under his microscope. He had a little science kit for Christmas. And this is what we saw. Now, when I first saw this, it blew me away. Up here -- this is the back of the ground beetle. When I first saw it, it reminded me of a galaxy. And all the time, this had just been outside our window. You know, I was looking for this extraordinary subject,
and it took Seb's eyes and curiosity to bring it in to me. So I decided to photograph it for him, and this is what I produced. I basically asked myself two simple questions. The first one: Could I take all my knowledge and skill of photographic lighting and take that onto a subject that's five millimeters long? But also: Could I keep creative control over that lighting on a subject that size? So I practiced on some other found specimens, and I approached the Oxford University Museum of Natural History to see if I could have access to their collection, to progress the project.
And I went up there for a meeting, and I showed them some of the images that I'd been shooting, and they could see the kind of detail I was able to get. I don't think they'd ever really seen anything quite like it before, and from that point forward, they gave me open access to their entire collection and the assistance of Dr. James Hogan, their entomologist. Now, over the next two-and-a-half years, I shot 37 insects from their collection. And the way I work is that I essentially split the insect up into multiple sections, and I treat each one of those sections like a small still life.
So for example, if I was photographing the eye of the insect, which is normally quite smooth and dome-shaped, then I'd use a light source that is large and soft and diffuse, so I don't get any harsh hot spots on that surface. But once my attention turns over to a hairy leg, that lighting setup will change completely. And so I make that one tiny section look as beautiful as I possibly can, and I work my way across the insect until I have about 20 or 25 different sections. The issue with photography at high magnification is that there is inherently a very shallow depth of field. So to get around that, what I do is,
I put my camera on a rail that I can automate to move 10 microns in between each shot. That's about one-seventh the width of a human hair. And then that provides me with a deep stack of images. Each has a tiny sliver of focus all the way through. And I can squash that down to produce one image that is fully focused from front to back. So essentially, that gives me 25 sections that are fully focused and beautifully lit. Now, each one of my images is made up of anywhere between 8- and 10,000 separate shots. They take about three-and-a-half weeks to create,
and the file sizes on average are about four gigabytes. So I've got plenty of information to play with when I'm printing. And the prints at the exhibition are around the three-meter mark. In fact, I had a show in Milan two weeks ago, and we had some prints there that were nine meters long. But, you know, I realize that these images still have to work in the digital world. There's no point in me putting all my blood, sweat and tears into these pictures if they're only going to be showing 500 pixels on a screen. So with the help of Rob Chandler and Will Cookson, we developed a website
that enables the viewer to immerse themselves into the full four-gigabyte files, and they can explore all that microscopic detail. So if you have the time, and I encourage you, please visit microsculpture.net and go and have a play. It's good fun. I first showed the work at Oxford, and since then, it's moved on to the Middle East. It's now back in Europe and goes to Copenhagen this month. And the feedback has been great. You know, I get emails, actually, from all over the world -- from teachers, at the moment, who are using the website in school.
The kids are using them on the tablet. They're zooming into the pictures and using it for art class, biology class. And that's not something I planned. That's just a beautiful offshoot of the project. In fact, one of the things I like to do at the exhibitions is actually look at the kiddies' reactions. And, you know, standing in front of a three-meter insect, they could have been horrified. But they're not. They look in wonder. This little chap here, he stood there for five minutes, motionless. (Laughter) And at the end of the day, actually, at the end of the day at the exhibitions,
we have to wipe down the lower third of the big prints -- (Laughter) just to remove all those sticky handprints, because all they want to do is touch those big bugs. I do want to leave you with one final image, if that's OK. This has to do with Charles Darwin. One of the recent images that I photographed was this one here. I'm talking about the creature in the box, not my cat. And this is a shield bug that Charles Darwin brought back from Australia on the HMS Beagle in 1836. And when I got it home,
I stood in my kitchen and stared at it for about 20 minutes. I couldn't believe I was in possession of this beautiful creature. And at that moment, I kind of realized that this validated the project for me. The fact that the museum was willing to risk me playing with this kind of showed me that my images had worth -- you know, they weren't disposable. That's the image that I produced. I often wonder, still, when I look at this: What would Charles Darwin make of these images? Do you think he'd like his picture of his shield bug? I hope so. So --
(Applause) You know, I think it's strange in a way. I'm a visual person, I'm a creative person, but I still needed the eyes of a child to find my extraordinary subject. That's the way it was. So all I can say is, thank you very much, Sebastian; I am very, very grateful. Thank you. (Applause)