26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

پرتره‌هایی که افراد را به هر چیزی که می‌خواهند باشند، تغییر می‌دهند

Uldus Bakhtiozina

Portraits that transform people into whatever they want to be

With her gorgeous, haunting photographs, artist Uldus Bakhtiozina documents dreams, working with daily life as she imagines it could be. She creates everything in her work by hand -- from costumes to stages -- without digital manipulation, bringing us images from the land of escapism, where anyone can become something else.


تگ های مرتبط :

Art, Creativity, TED Fellows
اغلب از من پرسیده می‌شود که چرا فعالیت هنری انجام می‌دهم؟ قصد دارم با عکاسی هنری، چه چیزی بگویم؟ و این کار چه استفاده‌ای دارد؟ گاهی به این فکر می‌کنم که واقعاً چگونه می‌توان تأثیر هنر را اندازه گرفت همانطور که این کار را در پزشکی یا فناوری انجام می‌دهیم، که بتوانیم نتایج را ببینیم و آن را محاسبه کنیم. آن وقت دیگر می‌توانم هنرم را به مادرم توضیح دهم با اعداد واقعی. اما هنر من فاصله زیادی از معیارها دارد، و علاوه بر آن، عکاسی من به نمایش موضوع فرار از واقعیات می‌پردازد. تئوری من این است که همه ما
زمان‌هایی برای فرار تلاش می‌کنیم تا واقعیت خود را تحلیل کرده، [و در نهایت] آن را بپذیریم یا تغییر دهیم. کار من مربوط به زندگی روزمره نیست، و من یک عکاس مستند به شکل منطقی نیستم. ولی من یک عکاس مستند از با مفهومی دیگر هستم. من رویاها را مستند می‌کنم. کار من مربوط به زندگی روزمره‌ای است که به شکلی که من آن را تصور می‌کنم، می‌توانست وجود داشته باشد. من یک خیال‌پرداز هستم، اما همزمان عاشق چیز‌های معتبر هستم و با ذات درونی‌مان سر و کار دارم، که هیچ‌وقت نمی‌خواهم از آن فرار کنم.
من به شخصیت‌های پیچیده عشق می‌ورزم، و زندگی واقعی الهام‌بخش من برای خلق تصاویر هستند. زندگی واقعی الهام‌بخش فرار ما است، و گاهی خیلی به این فرار نیاز داریم. من باور دارم قهرمان‌ها به سادگی خلق نشده‌اند، و من افرادی را برای کار انتخاب می‌کنم که بازمانده هستند و با زندگی روزمره مواجه هستند که همیشه رنگی نیست، مردمی که به سمت یک زندگی بهتر در حرکتند، و با شرایط زندگی مبارزه می‌کنند. چرا من چنین مردمی را به عنوان مدل انتخاب می‌کنم؟ چون خودم در چنین موقعیتی بوده‌ام،
زمانی که مجبور بودم یاد بگیرم چگونه در زندگی واقعی دوام بیاورم. من دانشجویی بودم که خارج از کشورم در لندن زندگی می‌کردم. همزمان در دو جا به عنوان پیشخدمت کار می‌کردم. واضح است که این شغل رویاهایم نبود، اما تصمیم به بازی گرفتم که در آن تصور می‌کردم در حال نقش بازی کردن در یک فیلم هستم، و در آن فیلم من یک پیشخدمت هستم، و باید این نقش را عالی بازی کنم. من عادت داشتم مو و ابروهایم را رنگ کرده و قرمز کنم. مدل موهایم را به فر تغییر دادم، وزن کم کردم و باور کردم که تنها یک کاراکتر در یک فیلم هستم.
این برای همیشه نیست، همه‌اش فقط موقتی است. این کار خیلی به من کمک کرد. به من انگیزه داد که زندگی‌ام را تغییر دهم و زمان‌های سخت را مثل یک بازی سپری کنم. حالا، به عنوان یک هنرمند، زندگی‌های متفاوتی را برای مدل‌هایم خلق می‌کنم تا برایشان تجربه‌ای از تبدیل شدن به شخص دیگری در واقعیت فراهم کنم. در طول فرآیند عکاسی، تمام مدل‌هایم مثل بازیگران فیلم‌های صامت می‌شوند. زمانی از آن‌ها عکس گرفته می‌شود که باور می‌کنند کاملاً شخص دیگری هستند. برای خلق یک واقعیت جدید به صورت کامل،
من به صورت فیزیکی تمام جزئیات را در کارم ایجاد می‌کنم، گاهی اوقات از لباس تا صحنه. چون من به صورت آنالوگ عکاسی می‌کنم، و هیچ دستکاری دیجیتالی در عکس‌هایم انجام نمی‌دهم، من نیاز دارم که همه‌چیز در واقعیت رخ دهد، با وجود این که امروزه، تقریباً همه چیز را می‌توان به صورت دیجیتال خلق کرد. من آن مسیر را دوست ندارم. حتی اگر به کمال برسد، من زیبایی را در اعتبارِ خلق کردن می‌بینم، و این کار بدون نقص امکان‌پذیر نیست. یک عکس دستکاری‌شده به صورت دیجیتال برای من واقعیت ندارد.
هیچ چیز را به صورت واقعی ثبت نمی‌کند. تجربه نشده است، هیجان‌انگیز نیست. مثل این است که به جای رفتن به سفر، به عکس‌های سفر فرد دیگری نگاه کنید. چیزی که من آن را خیلی هیجان‌انگیز می‌یابم، توانایی تبدیل کردن رویای افراد برای تبدیل شدن به شخص دیگری، به واقعیت است. این مثل دارویی است که من را به کار کردن تشویق می‌کند، حتی بدون معیار. یکی از مدل‌های من همیشه این رویا را داشت که یک جنگجو باشد، اما به دلیل مشکلات سلامتی، قادر به ورزش کردن نبود. شش ماه پیش، به دلیل بیماری قلبی
در سن ۲۲ سالگی از دنیا رفت. اما دو روز قبل از مرگش، تصویری که ماه‌ها بر روی آن کار کرده بودیم از او به عنوان جنگجویی که آرزوی تبدیل شدن به آن را داشت توسط مجله وُگ در یک نمایشگاه بزرگ در میلان منتشر شد. تمام زندگی‌اش مربوط به غلبه [بر بیماری] بود. پیش از آن که بمیرد، می‌دانست که هزاران نفر تصویر او را در سرزمین فرار از واقعیت دیدند و او را به عنوان یک جنگجوی شجاع و نترس باور کردند. من، در کارم مردم را به یک بازی دعوت می‌کنم مثل بازی‌هایی که در بچگی انجام می‌دادیم، زمانی که وانمود می‌کردیم شخص دیگری هستیم و این کار ما را بسیار خوشحال می‌کرد.
از نظر من، این کار برای بزرگسالان هم مهم است. ما به این دگرگونی‌ها نیاز داریم به پذیرش آنها به عنوان هنر. این کار به ما احساسی واقعی از مهم و قدرتمند بودن می‌دهد برای تأثیرگذاری بر واقعیت خودمان. من این را از تجربه شخصی خودم فهمیده‌ام. من نسخه‌های بسیار زیادی از خودم داشته‌ام در پرتره‌هایی که از خودم گرفته‌ام که در آنها شخصیت‌های متفاوتی بوده‌ام. شخص دیگری بودن در سرزمین فرار از واقعیت دقیقاً به ما اعدادی قابل اندازه‌گیری نمی‌دهد، اما مثل یک جادوی گم شده است که وجود دارد اما نمی‌توان آن را اندازه گرفت.
در هنر قدرت خاصی برای تغییر و از میان برداشتن محدودیت‌هایمان وجود دارد. هنر چیزی خلق می‌کند که من آن را زندگی ظاهرشده از جادو می‌نامم، که به زندگی ما کمک می‌کند و به ما این انگیزه و الهام را می‌دهد که خودمان را بدون معیارها یا محاسبات بیان کنیم. سپاسگزارم. (تشویق)
I'm often asked why I do art, what do I want to say with my art photography, and what is the use of it? Once in a while I start to worry how to actually measure the impact from the art like we do with medicine or technology, where we can see the results and calculate it. Then I would finally be able to explain to my mother my art with real numbers. But my art is so far from metrics, and moreover, my photography is widely exposing the theme of escapism. My theory is that all of us
struggle sometimes to escape in order to analyze our reality, appreciate it or change. I don't work with daily life as it is, and I'm not a documentary photographer in the common sense. But I am a documentary photographer in a different sense. I document dreams. I work with daily life as it could be, as I imagine it. I am a daydreamer, but at the same time I love things that are authentic and deal with our innermost nature, which I would never want to escape from.
I adore complicated personalities, and real life inspires me to create my images. Real life inspires our escape, and sometimes that escape is very needed. I believe heroes are not created easily, and I choose to work with individuals who are survivors and facing everyday routines that are not always full of color, people who are on their way to a better life, fighting against life circumstances. Why do I choose people like that for my models? Because I've been in that position myself,
when I had to learn how to survive in real life. I was a student living abroad in London. I was working at two places at the same time as a waitress. Obviously that wasn't my dream job, but I decided to play a game where I imagined that I am taking a role in a film, and in the film I am a waitress, and I need to act great. I used to dye my hair and brows to gingerette, I changed my hair to curly perm, I lost weight and made myself believe I am just a character acting in a film.
That isn't forever, that is all just temporary. That helped me a lot. It motivated me to change my life and take a hard time as a game. Now, as an artist, I am creating different lives for my models in order to give them the experience of being someone else in reality. Through the photographic process, all of my models become like silent movie actors. They are captured at the moment when they believe in being someone else entirely. In order to create a new reality in its entirety,
I physically create every single thing in my work, sometimes from outfits to the stage. Because I work with analogues, and I don't make any digital manipulations to my photographs, I need everything to take place in reality, in spite of the fact that nowadays, digitally, you can create pretty much everything. I don't like this path. Even if that reaches perfection, I see the beauty in authenticity of making, and that's impossible without flaws. A digitally manipulated photograph is not true for me.
It doesn't capture anything real. It's not experienced, not motivating. It's like, instead of going traveling, you look at someone else's travel photographs. What I find so exciting is the ability to make people's dreams of being someone else a reality. That's like a drug which pushes me to keep working, even without metrics. One of my models had always dreamed of being seen as a warrior, but she wasn't able to do sports because of her health problems. Half a year ago, she passed away
from heart disease at the age of 22. But two days before her death, the images we spent months working on together of her as a warrior she dreamed of becoming were published at a large exhibition in Milan by Vogue Magazine. All her life was about overcoming. Before she died, she had known that thousands of people saw her image from the land of escapism and believed in her as a brave and fearless warrior. For my work, I invite people to play a game like we all used to as children when we pretend to be someone else and that process made us really happy.
To my mind it is important for grown-ups. We need these transformations to enact this in the name of art. It gives us the very real feeling of being important and powerful in order to influence our reality. I know this from my own personal experience. I have had so many versions of myself through my self-portraits that I've been many different characters. Being someone else in the land of escapism doesn't exactly give us numbers that we can gauge, but it's like a real lost form of magic which exists but can't be measured.
There is a unique power in art to transform and lift our limits. Art creates what I call a conjured life, which helps our existence and pushes, motivates and inspires us to dwell and express ourselves without metrics or calculations. Thank you. (Applause)