26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

زیبایی غیرمنتظره صداهایی که هرروز می‌شنویم

Meklit Hadero

The unexpected beauty of everyday sounds

Using examples from birdsong, the natural lilt of emphatic language and even a cooking pan lid, singer-songwriter and TED Fellow Meklit Hadero shows how the everyday soundscape, even silence, makes music. "The world is alive with musical expression," she says. "We are already immersed."


تگ های مرتبط :

TED Fellows, Art, Creativity
به عنوان یک خواننده و آهنگساز مردم اغلب درباره توانایی‌هایم، یا به نحوی که خودم دوست دارم آن را بیان کنم، اصالت سماعی؛ از من می‌پرسند و من خیلی راحت به شما می‌گویم من با موسیقی جاز(Jazz) و هیپ هاپ(Hip Ho) که با آنها بزرگ شدم و میراث نیاکان اتیوپیایی من است، شکل گرفتم یا با موسیقی پاپ دهه ۸۰، که وقتی بچه بودم از رادیو پخش می‌شد اما فراتر از ژانر، یک سوال دیگر مطرح می‌شود: صداهایی که هر روز می‌شنویم چگونه بر روی آهنگ‌هایی که می‌سازیم اثر می‌گذارند؟ من معتقدم اصواتی که روزانه می‌شنویم می‌تواند غیرمنتظره‌ترین الهام برای آهنگسازی باشد برای اینکه یک مقدار به قضیه دقیق‌تر نگاه کنیم
من امروز می‌خواهم درباره سه چیز صحبت کنم: طبیعت، زبان و سکوت یا بهتر بگویم، عدم امکان سکوت واقعی و امیدوارم از این طریق دنیایی را که اکنون با اصوات زنده و جاری است حس کنید که هر کدام از ما به عنوان اعضای فعال آن فعالیت می‌کنیم چه خودمان آگاه باشیم و چه نه. امروز می‌خواهم با طبیعت شروع کنم اما پیش از آن بیایید خیلی سریع به قسمتی از گرم کردن (صدای) یک خواننده اپرا گوش کنیم این است (گوش کنید) (شروع صدا) (پایان صدا) زیباست، نه؟ گولتون زدم :))
در واقع این صدای گرم کردن یک خواننده اپرا نیست این صدای یک پرنده است که سرعت پخش آن کم شده است که گوش انسان اشتباها آن را به عنوان صدای همنوع خودش تشخیص می‌دهد این صدا در سال ۱۹۸۴ به عنوان قطعه‌ای از آلبوم "پیتر زوکِ" مجارستانی با نام "موسیقی ناشناخته پرندگان" منتشر شد او صدای پرندگان بسیاری را ضبط می‌کند و سرعت پخش آن را کم می‌نماید برای اینکه آنچه در نهاد آن است مشخص شود بیایید با سرعت واقعی به آن صدا گوش کنیم (صدای پرنده) حالا بیایید به هردوی آنها با هم گوش کنیم مغزتان هردو را کنار هم می‌گذارد ( صدای پرنده ابتدا با سرعت کم و پس از آن با سرعت معمولی)
(پایان صدا) فوق العاده است ممکن است در تکنیک مورد استفاده در خوانندگی اپرا از صدای پرنده الهام گرفته شده باشد به عنوان انسان، ما به طورغریزی پرندگان را مثل معلم موسیقیمان می‌دانیم در اتیوپی، پرندگان به تنهایی بخش جدایی ناپذیردر منشا موسیقی در نظر گرفته می‌شوند داستان اینگونه پیش می‌رود ۱۵۰۰ سال پیش، یک مرد جوان در امپراطوری اکسوم (Aksum) به دنیا آمد مرکز اصلی تجارت در دنیای باستان نام او یارد (Yared) بود هنگامی که یارد هفت ساله بود، پدرش مرد و مادرش برای ادامه زندگی‌اش او را نزد عمویش فرستاد که اهل فرقه ارتدوکس اتوپیایی بود
یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای جهان در آن زمان، این فرقه حجم زیادی از دانش و فضیلت را دارا بود و یارد مجبور بود مطالعه کند، مطالعه کند، مطالعه کند و مطالعه کند یک روز هنگامی که زیر یک درخت مشغول مطالعه بود سه پرنده به او نزدیک شدند این پرنده‌ها، یکی یکی تبدیل به معلم او شدند آن‌ها به او موسیقی -در واقع وزن‌ها- آموختند و درنهایت یارد که به عنوان "یارد مقدس" شناخته شد، از این وزن‌ها برای نوشتن پنج نسخه (ورژن) از شعارها و سرودهای مورد استفاده در عبادت‌ها و جشن‌های مذهبی استفاده کرد و او از این اوزان برای ساختن و خلق سیستم نت نویسی بومی استفاده کرد
و این اوزان تکامل پیدا کردند تا به چیزی تبدیل شدند که kiñit نامیده می‌شود یک سیستم معین، یگانه، پنتاتونیک و پنج نُتی که بسیار پویاست که امروزه همچنان پررونق و در حال پیشرفت در اتیوپی است من این داستان را به این علت که از چندین جهت درست است دوست دارم یارد مقدس یک نمونه تاریخی و واقعی است، و دنیای طبیعی می‌تواند معلم موسیقی ما باشد و ما نمونه‌های بسیاری را می‌توانیم مثال بزنیم: کوتوله‌های کنگو، سازهایشان را بر اساس تُن صدای پرنده‌های جنگلی که اطرافشان است کوک می‌کنند برنی کروس ( Bernie Krause)، متخصص موسیقی و اصوات طبیعی بیان می‌دارد یک محیط سالم که دارای حیوانات و حشرات است شامل باند فرکانسی بالا، متوسط و پایین است
دقیقا همان چیزی که در یک سمفونی وجود دارد و موسیقی‌های ساخته شده‌ی بیشماری که از صدای پرنده و جنگل الهام گرفته‌اند بله، دنیای طبیعی می‌تواند معلم فرهنگی ما باشد خب حالا به دنیای بی نظیر زبان انسان‌ها می‌پردازیم هر زبانی با تُن‌ صداهای مختلف ارتباط برقرار می‌کند چه زبان چینی باشد جایی که جابجایی در عطف ملودیک، هجای آوایی یکسانی به وجود می‌آورد که معنی کاملا متفاوتی دارد در زبانی مانند انگلیسی جایی که بالا رفتن تُن صدا در انتهای جمله... (بالا رفتن تُن صدا) القا کننده یک سوال است؟ (خندیدن) به عنوان یک زن اتیوپیایی-آمریکایی
در محیطی بزرگ شدم که به زبان Amharic صحبت می‌کردند این اولین زبان من بود، زبان پدر و مادرم یکی از زبان‌های اصلی اتیوپی و یک میلیون دلیل وجود دارد که من عاشق این زبان هستم ژرفای شاعرانه‌اش، ابهام مضاعف‌اش، موم و طلایش (نام یک رمان معروف)، حس شوخ طبعی‌اش ضرب المثل‌هایش که روشن کننده‌ی حکمت‌ها و گمراهی‌های زندگی است اما همچنان خوش آهنگ است، موسیقی را در بطن خود جا داده است و من این نشات گرفتن را به روشنی میبینم که من آن را "زبان موکد" (emphatic language) می‌نامم زبانی که ازآن برای برجسته و تاکید کردن یا نشان دادن تعجب استفاده می‌شود
کلمه "indey" را در نظر بگیرید اگر در جمع حضار اتیوپیایی‌ها حضور داشته باشند احتمالا الان زیر لب می‌خندند چرا که این کلمه معنی تقریبا معادل "نه!" دارد یا "او چگونه توانست؟" یا "نه، او نبود" به نحوی به موقعیت بستگی دارد اما هنگامی که بچه بودم، این کلمه مورد علاقه من بود و من فکر می‌کنم بخاطرنحوه بیان آن است یک ملودی دارد می‌توانی شکل آن را مثل چشمه‌ای که از دهان فرد خارج می‌شود، ببینی "Indey" اول پایین می‌آید و بعد دوباره بالا می‌رود وقتی اولین بار این کلمه را شنیدم، به عنوان یک موسیقی‌دان و آهنگساز یک چیزی شبیه به این در سرم شناور شد
(موسیقی و خواندن کلمه "Indey" ) (پایان موسیقی) یا به عنوان مثال دو اصلاح "It is right" یا "It is correct" را در نظر بگیرید "Lickih nehu ... Lickih nehu." این یک جمله تصدیق و توافق است "Lickih nehu." وقتی آن عبارت را می‌شنوید یک چیزی شبیه این توی سر من می‌غلتد (موسیقی و خواندن کلمه "Lickih nehu" ) (پایان موسیقی) و در هردوی این موارد، کاری که کردم، درک ملودی وتعبیر آن کلمات و اصطلاحات بود و آنها را به قطعات موسیقی برای استفاده در این ترانه تبدیل کردم
و من دوست دارم خطوط بم بنویسم بنابراین، هردوی آن‌ها با خطوط بم تمام شدند حالا، این بر اساس کار "Jason Moran" و دیگران کسانی که خیلی نزدیک با موسیقی و زبان کارکرده‌اند بنا شده است اما این همچنان مساله‌ایست که از زمان کودکی با آن رو به رو هستم چگونه صدای والدینم موزیکال بود وقتی آن‌ها داشتند با یکدیگر یا با ما صحبت می‌کردند این برآمده از آن‌ها بود و از Amhariña که من آموختم که ما لبریز از بیانات موسیقی هستیم با هر کلمه، با هر جمله که می‌گوییم هر کلمه، هر جمله که می‌شنویم شما ممکن است آن را بشنوید، حتی در بین کلماتی که من الان در حال گفتن آن هستم
در نهایت، ما به دهه ۱۹۵۰ آمریکا می‌رویم و اصلی‌ترین قطعه آوانگارد نوشته شده در قرن بیستم "۴:۳۳" اثر جان کیج (John Cage ) که برای هر آلت موسیقی و یا ترکیب هرنوع آلت موسیقی نوشته شده است موسیقی‌دان یا موسیقی‌دانان دعوت می‌شوند تا روی صحنه راه بروند به همراه یک کرونومتر، و متن موسیقی را باز کنند که در واقع توسط موزه هنرنوین خریداری شده بود متن موسیقی، این است و این متن حتی یک نُت نوشته شده ندارد و حتی یک نت نواخته نشده است برای ۴ دقیقه و ۳۳ ثانیه و در لحظه خشم آور و عاشقانه کیج به ما نشان می‌دهد که وقتی هیچ رشته سیمی وجود ندارد
که با انگشتان به صدا دربیایند، یا دستانی که به کلیدهای پیانو ضربه بزنند هنوز موسیقی وجود دارد، هنوز موسیقی وجود دارد، هنوز موسیقی وجود دارد، و این موسیقی چیست؟ این صدای عطسه بود (خندیدن) این موسیقی هر صدایی است که از خود حضار بلند می‌شود صدای سرفه آن‌ها، آه کشیدن آن‌ها، خش خش کردن، پچ پچ کردن آن‌ها، عطسه کردن آن‌ها اتاق، چوب کف و دیوارها انبساط و انقباض، جیرجیر کردن با سرد گرم شدن وسرد شدن صدای به هم خوردن لوله‌ها و مجادله‌ای که وجود داشت وحتی هنوز باقی مانده است
منظور کیج این است که چیزی به نام سکوت به معنای واقعی وجود ندارد حتی در ساکت‌ترین محیط‌ها، ما همچنان صدای ضربان قلبمان را می‌شنویم و حس می‌کنیم دنیا با عبارات موسیقی زنده است که ما هم اکنون در آن غوطه‌وریم من تجربه خودم را، بهتر است بگویم از ریمیکس قطعه جان کیج، داشتم دو ماه پیش هنگامی که در مقابل اجاق گاز ایستاده بودم و عدس می‌پختم آخر شب بود، و داشت به جوش می‌آمد بنابراین من درب قابلمه را برداشتم و آن‌را روی پیشخوان کنار دستم در آشپزخانه گذاشتم و شروع به جلو و عقب غلتیدن کرد این صدا رو به وجود می‌آورد
(صدای برخورد سربدرب قابلمه به پیشخوان) (صدا تمام می‌شود) و من خشکم زد با خودم فکر کردم، "چه عجیب، درب قابلمه چه نوسان جالبی می‌کند" بنابراین وقتی که عدس‌ها آماده و خورده شدند من به سرعت به استودیوی توی حیاط خلوتم رفتم و این را ساختم (صدای موسیقی همراه با صدای درب قابلمه) (پایان موسیقی) جان کیج موسیقی‌دانان را آموزش نمی‌داد برای من صداها بافت صوتی هستند برای تبدیل شدن به موسیقی او نیز به زبان خود همین مساله را بیان می‌کرد محیط تولید کننده موسیقی است
که خیلی بارور و بخشنده است که ما هم اکنون در آن غوطه‌وریم موسیقی‌دان، محقق، جراح و متخصص سیستم شنوایی انسان، چارلزلیم (Charles Limb) استاد دانشگاه جان هاپکینز است و بر روی مفز و موسیقی پژوهش می‌کند و یک نظریه دارد که شدنی است--ممکن است-- که سیستم شنوایی انسان تکامل یافته تا موسیقی را بشنود زیرا بسیار پیچیده‌تر از آن است که صرفا برای شنیدن زبان محاوره باشد و اگراین نظریه درست باشد، این بدان معناست که که ما ذاتا برای موسیقی ساخته شده‌ایم که می‌توانیم هرجایی پیدایش کنیم به طوری که جایی به نام دشت موسیقی وجود ندارد(موسیقی همه‌جا هست)
که ما دائما در این وادی قرار داریم و این شگفت انگیز است ما می‌توانیم درحالی که موسیقی در حال پخش است، به آن چیزی اضافه کنیم نه اینکه موسیقی را مطالعه نکنیم موسیقی را مطالعه کنید، اصالت سماعی خود را ردیابی کنید و از آن لذت ببرید اما اینجا یک نوع اصالت سماعی است که ما همه به آن تعلق داریم بار دیگرکه به دنبال الهام برای نواختن پرکاشن هستید لازم نیست فراتر از صدای عبور چرخ‌های خودروتان از روی گودال‌های بزرگراه بروید یا مشعل اجاق گازتان و صدای عجیبی که می‌دهد هنگامی که آماده روشن شدن می‌شود وقتی به دنبال الهام ملودیک هستید
فراتر از پرواز ارکستروار پرندگان هنگام طلوع و غروب خورشید نروید یا آهنگ طبیعی زبان تاکیدی ما حضار و آهنگسازان هستیم و ما ازاین موارد (الهام) می‌گیریم به ما داده می‌شود می‌سازیم، می‌سازیم، می‌سازیم، می‌سازیم با دانش نسبت به این موضوع که این (الهام) از طبیعت، زبان و اصوات می‌آید پایانی برای الهام گرفتن نیست-- اگر در حال گوش دادن باشیم ممنون (تشویق)
As a singer-songwriter, people often ask me about my influences or, as I like to call them, my sonic lineages. And I could easily tell you that I was shaped by the jazz and hip hop that I grew up with, by the Ethiopian heritage of my ancestors, or by the 1980s pop on my childhood radio stations. But beyond genre, there is another question: how do the sounds we hear every day influence the music that we make? I believe that everyday soundscape can be the most unexpected inspiration for songwriting, and to look at this idea a little bit more closely,
I'm going to talk today about three things: nature, language and silence -- or rather, the impossibility of true silence. And through this I hope to give you a sense of a world already alive with musical expression, with each of us serving as active participants, whether we know it or not. I'm going to start today with nature, but before we do that, let's quickly listen to this snippet of an opera singer warming up. Here it is. (Singing) (Singing ends) It's beautiful, isn't it?
Gotcha! That is actually not the sound of an opera singer warming up. That is the sound of a bird slowed down to a pace that the human ear mistakenly recognizes as its own. It was released as part of Peter Szöke's 1987 Hungarian recording "The Unknown Music of Birds," where he records many birds and slows down their pitches to reveal what's underneath. Let's listen to the full-speed recording. (Bird singing) Now, let's hear the two of them together so your brain can juxtapose them.
(Bird singing at slow then full speed) (Singing ends) It's incredible. Perhaps the techniques of opera singing were inspired by birdsong. As humans, we intuitively understand birds to be our musical teachers. In Ethiopia, birds are considered an integral part of the origin of music itself. The story goes like this: 1,500 years ago, a young man was born in the Empire of Aksum, a major trading center of the ancient world. His name was Yared. When Yared was seven years old his father died, and his mother sent him to go live with an uncle, who was a priest
of the Ethiopian Orthodox tradition, one of the oldest churches in the world. Now, this tradition has an enormous amount of scholarship and learning, and Yared had to study and study and study and study, and one day he was studying under a tree, when three birds came to him. One by one, these birds became his teachers. They taught him music -- scales, in fact. And Yared, eventually recognized as Saint Yared, used these scales to compose five volumes of chants and hymns for worship and celebration. And he used these scales to compose and to create
an indigenous musical notation system. And these scales evolved into what is known as kiñit, the unique, pentatonic, five-note, modal system that is very much alive and thriving and still evolving in Ethiopia today. Now, I love this story because it's true at multiple levels. Saint Yared was a real, historical figure, and the natural world can be our musical teacher. And we have so many examples of this: the Pygmies of the Congo tune their instruments to the pitches of the birds in the forest around them. Musician and natural soundscape expert Bernie Krause describes how a healthy environment has animals and insects
taking up low, medium and high-frequency bands, in exactly the same way as a symphony does. And countless works of music were inspired by bird and forest song. Yes, the natural world can be our cultural teacher. So let's go now to the uniquely human world of language. Every language communicates with pitch to varying degrees, whether it's Mandarin Chinese, where a shift in melodic inflection gives the same phonetic syllable an entirely different meaning, to a language like English, where a raised pitch at the end of a sentence ... (Going up in pitch) implies a question?
(Laughter) As an Ethiopian-American woman, I grew up around the language of Amharic, Amhariña. It was my first language, the language of my parents, one of the main languages of Ethiopia. And there are a million reasons to fall in love with this language: its depth of poetics, its double entendres, its wax and gold, its humor, its proverbs that illuminate the wisdom and follies of life. But there's also this melodicism, a musicality built right in. And I find this distilled most clearly in what I like to call emphatic language --
language that's meant to highlight or underline or that springs from surprise. Take, for example, the word: "indey." Now, if there are Ethiopians in the audience, they're probably chuckling to themselves, because the word means something like "No!" or "How could he?" or "No, he didn't." It kind of depends on the situation. But when I was a kid, this was my very favorite word, and I think it's because it has a pitch. It has a melody. You can almost see the shape as it springs from someone's mouth. "Indey" -- it dips, and then raises again.
And as a musician and composer, when I hear that word, something like this is floating through my mind. (Music and singing "Indey") (Music ends) Or take, for example, the phrase for "It is right" or "It is correct" -- "Lickih nehu ... Lickih nehu." It's an affirmation, an agreement. "Lickih nehu." When I hear that phrase, something like this starts rolling through my mind. (Music and singing "Lickih nehu") (Music ends) And in both of those cases, what I did was I took the melody
and the phrasing of those words and phrases and I turned them into musical parts to use in these short compositions. And I like to write bass lines, so they both ended up kind of as bass lines. Now, this is based on the work of Jason Moran and others who work intimately with music and language, but it's also something I've had in my head since I was a kid, how musical my parents sounded when they were speaking to each other and to us. It was from them and from Amhariña that I learned that we are awash in musical expression with every word, every sentence that we speak,
every word, every sentence that we receive. Perhaps you can hear it in the words I'm speaking even now. Finally, we go to the 1950s United States and the most seminal work of 20th century avant-garde composition: John Cage's "4:33," written for any instrument or combination of instruments. The musician or musicians are invited to walk onto the stage with a stopwatch and open the score, which was actually purchased by the Museum of Modern Art -- the score, that is. And this score has not a single note written and there is not a single note played
for four minutes and 33 seconds. And, at once enraging and enrapturing, Cage shows us that even when there are no strings being plucked by fingers or hands hammering piano keys, still there is music, still there is music, still there is music. And what is this music? It was that sneeze in the back. (Laughter) It is the everyday soundscape that arises from the audience themselves: their coughs, their sighs, their rustles, their whispers, their sneezes, the room, the wood of the floors and the walls expanding and contracting, creaking and groaning
with the heat and the cold, the pipes clanking and contributing. And controversial though it was, and even controversial though it remains, Cage's point is that there is no such thing as true silence. Even in the most silent environments, we still hear and feel the sound of our own heartbeats. The world is alive with musical expression. We are already immersed. Now, I had my own moment of, let's say, remixing John Cage a couple of months ago when I was standing in front of the stove cooking lentils. And it was late one night and it was time to stir,
so I lifted the lid off the cooking pot, and I placed it onto the kitchen counter next to me, and it started to roll back and forth making this sound. (Sound of metal lid clanking against a counter) (Clanking ends) And it stopped me cold. I thought, "What a weird, cool swing that cooking pan lid has." So when the lentils were ready and eaten, I hightailed it to my backyard studio, and I made this. (Music, including the sound of the lid, and singing) (Music ends)
Now, John Cage wasn't instructing musicians to mine the soundscape for sonic textures to turn into music. He was saying that on its own, the environment is musically generative, that it is generous, that it is fertile, that we are already immersed. Musician, music researcher, surgeon and human hearing expert Charles Limb is a professor at Johns Hopkins University and he studies music and the brain. And he has a theory that it is possible -- it is possible -- that the human auditory system actually evolved to hear music,
because it is so much more complex than it needs to be for language alone. And if that's true, it means that we're hard-wired for music, that we can find it anywhere, that there is no such thing as a musical desert, that we are permanently hanging out at the oasis, and that is marvelous. We can add to the soundtrack, but it's already playing. And it doesn't mean don't study music. Study music, trace your sonic lineages and enjoy that exploration. But there is a kind of sonic lineage to which we all belong. So the next time you are seeking percussion inspiration,
look no further than your tires, as they roll over the unusual grooves of the freeway, or the top-right burner of your stove and that strange way that it clicks as it is preparing to light. When seeking melodic inspiration, look no further than dawn and dusk avian orchestras or to the natural lilt of emphatic language. We are the audience and we are the composers and we take from these pieces we are given. We make, we make, we make, we make, knowing that when it comes to nature or language or soundscape,
there is no end to the inspiration -- if we are listening. Thank you. (Applause)