26703715 مشاوره آموزشی رایگان

26703715 مشاوره آموزشی رایگان

چه چیزی یک زندگی را خوب می‌کند؟ درس‌هایی از طولانی‌ترین مطالعه درباره شادی

Robert Waldinger

What makes a good life? Lessons from the longest study on happiness

What keeps us happy and healthy as we go through life? If you think it's fame and money, you're not alone – but, according to psychiatrist Robert Waldinger, you're mistaken. As the director of a 75-year-old study on adult development, Waldinger has unprecedented access to data on true happiness and satisfaction. In this talk, he shares three important lessons learned from the study as well as some practical, old-as-the-hills wisdom on how to build a fulfilling, long life.


تگ های مرتبط :

TEDx, Aging, Data
چه چیزی ما را سالم و شاد نگه می‌دارد در طول مدتی که زندگی می‌کنیم اگر قرار بود الان شما برای آینده تان به بهترین نحو سرمایه گذاری کنید کجا زمان و انرژی خود را صرف می‌کردید؟ ابتدای این قرن نظر سنجی از نسل جوان شد که از آنها پرسیده اند مهمترین اهداف زندگیشان چیست؟ و بیش از ۸۰ درصد گفته اند که هدف اصلی آنها در زندگی پولدار شدن هست. و ۵۰ درصد ازهمین جوانان اهداف اصلی دیگری را عنوان کرده اند که آن مشهور شدن بود. (خنده حضار) و همواره به ما گفته شده که شدیدا کار کنید
و بیشتر به دست آورید. به ما این تصور را داده اند که اینها لازم است به منظور داشتن یه زندگی خوب تصویری از کل آن با انتخابهای که انسانها انجام می دهند وبه موفقیت می رسند دستیابی به آنها تقریبا غیر ممکن است بیشترچیزی که ما ا ز زندگی انسان‌ها میدانیم از مردم میخواهیم که گذشته را بخاطر بیاورند و همانطور که می دانیم ادراک فراموش میکنیم خیلی از آنها را و بعضی وقتها حافظه می تواند خلاق باشد ولی اگر بتوانیم کل زندگی را ببینیم چه چیزی از طریق زمان آشکارا میشود؟ بتوان مردم را اززمان نوجوانی مطالعه کنیم
تا سن پیری چه چیزی واقعا مردم را شاد نگه می دارد؟ ما این کار را انجام دادیم رشد بزرکسالی در مطالعه هاوارد که می تواند طولانی ترین مطالعه از زندگی بزرگسالی باشد ۷۵ سال، زندگی ۷۲۴ مرد را زیر نظر گرفتیم هر سال در مورد کار محل زندگی و سلامتی آنها که همه این سوالات بدون اطلاع از زندگی آنها پرسیده می شد وآغاز شد مشابه این مطالعه بسیار نادر است مطالعات از این قبیل در طول یک دهه از بین رفته است زیرا بسیاری از مردم مطالعه را رها کردند یا بودجه پروژه قطع شده است
یا محققین جدا شده اند یا افراد مرده اند، و هیچ کسی پی گیری نکرد ولی با ترکیبی از شانس وبا مقامت و اصرار چند نسل از پژوهشگران این مطالعه انجام شده است حدود ۶۰ مرد از ۷۲۴ مرد شرکت کننده هنوز زنده هستند و هنوز در این مطالعه حضور دارند بیشتر آنها بالای ۹۰ سال سن دارند و ما الان شروع به مطالعه برروی بیش از ۲٫۰۰۰ ازبچه‌های این مردها کرده ایم و من مدیر چهارم این مطالعه هستم از۱۹۳۸ زندگی دو گروه از را درنظز گرفته ایم گروه اول از این مطالعه زمانی آغاز شد که
آنها سال دوم دانشگاه هاروادر بوده اند ودرطول جنگ جهانی دوم دانشگاه را تمام کردند و تعداد زیادی از آنها به خدمت جنگ در آمدند و گروه دومی که ما زیرنظر گرفته ایم گروهی از پسران از فقیرترین محله بوستون بود پسرانی که در این مطالعه انتخاب شدند مخصوصا از خانواده های مشکل دار و محروم انتخاب شدند در سال ۱۹۳۰ در بوستون آنها در اتاقهای فاقد آب گرم و سرد زندگی میکردند زمانی که آنها وارد مطالعه شدند همه این نوجوانان مصاحبه شدند و آزمایشات پزشکی را انجام دادند و ما به
خانه هایشان رفته وبا والدین آنها صحبت شد و بعد این نوجوانان که به بزرگسالی رسیدند وبه تمام جنبه های زندگی وارد شدند آنها یا کارگر و وکیل یا دکتر شدنند یکنفر رئیس جمهور آمریکا شد عده ای الکلی عده ای مبتلا به شیزوفرنی شدند عده ای از نردبان اجتماعی صعود کرده و تمام مسیر را تا بالا رفته اند و عده ای مسیر خود را در جهت عکس رفته اند بنیانگذاران این مطالعه هرگز در رویایشان هم تصورنکرده اند که من، اینجا ۷۵ سال بعد، ایستاده ام و به شما میگویم این مطالعه همچنان ادامه دارد
هر دو سال یکباربیماران ومحققین فراخوانده شده و تقاضا می کردنند از بیماران برای سوال بیشتر در مورد زندگیشان خیلی از آنها در مرکز شهر بوستون می پرسیدند زندگی من خوب نیست چرا همچنان تحقیق می کنی؟ مردم هاروارد هرگز این سوال را نکردنند (خنده) برای داشتن شمای واضحی از زندگیها ما نمی توانیم فقط پرسشنامه بفرستیم مصاحبه در اطاق نشیمنشان انجام می شود سوابق پزشکی آنها را از دکترشان میگیریم از آنها خون گرفته و اسکن مغزی انجام میدهیم با فرزندانشان صحبت میکنیم ضبط تصاویرموقع بیان نگرانیها با همسرانشنان
و ده سال پیش ما نهایتا از همسرانشان تقاضا کردیم به مطالعه ما بپیوندید خیلی از آنها گفتند میدونی دیگه دیر است (خنده) خُب ما چه بدست آوردیم؟ چه درسهای بدست آورده ایم از صدها هزار ورقهای اطلاعاتی که در زندگی جمع کرده بودیم؟ درسها یی درمورد ثروت شهرت یا سختکوشی نیست پیام روشنی که ازاین مطالعه ۷۵ ساله گرفتیم که روابط خوب ما را شادتر و سالمتر می کند. ما ۳ درس بزرگ از روابط بدست آورده ایم اول روابط اجتماعی واقعا خوب است برای ما که آن تنهایی را از بین می برد
بنظر میرسد که افرادی با روابط اجتماعی زیاد با خانواده دوستان و اجتماع شادتر واز نظر فیزیکی سالمترو عمر طولانی تر نسبت به افرادی که روابط کمتری دارند و تنهایی یک تجربه سمی است افرادی که گوشه گیرند نسبت به افراد اجتمایی حس می کنند کمتر خوشحالند و سلامتی انها زودتر ازمیانسالی بخطرمی افتد و کارکرد مغز خودرازودترازدست می دهند وزندگی کوتاهتری ازآنهاکه تنها نیستن دارند در هر دوره ای این واقعیت تلخ وجود دارد که بیش از یک پنجم آمریکایی ها تنها هستند می دانیم که می شود در یک جمع هم تنها باشید
و میتوانید دریک ازدواج هم تنها باشید پس دومین درس بزرگی که آموخته ایم این است که تعداد دوستان مهم نیست ویا در یک رابطه تعهد دارید یا نه بلکه موضوع کیفیت روابط نزدیک است جروبحث واقعا برای سلامتی مضر است مثلا ازدواجهای مشکل دار و بدون احساس برای سلامتی بدتر از گرفتن طلاق بوده است روابط گرم در میانسالی سلامتی را حفظ می کند یکبار افراد را در ۸۰ سالگی بررسی کردیم میخواستیم به میانسالی آنها نگاهی بیاندازیم وببینیم می توانیم پیش بینی کنیم چه کسی در شادی و سلامتی در دهه هشتاد زندگی است
و چه کسی نبود؟ وقتی تمام اطلاعات آنها را کنار هم گذاشتیم در سن ۵۰ سالگی سطح کلسترول میانسالگی نبود که پیش بینی کردیم چگونه پیر شده اند و چقدر از روابط خود راضی بودنند افرادی که رضایت از روابط در سن ۵۰ داشتند در ۸۰ سالگی سا لم ترین بودند و روابط خوب و نزدیک از ما محافظت میکند و نا ملایمات ما را به سمت پیری می برد بیشتر خوشحال ترین زوجهای ما در ۸۰ سالگی شان گزارش شده زمانی که آنها بیشتر درد جسمانی داشته اند ولی به همان اندازه خوشحال مانده بودند
ولی افرادی که روابط خوبی نداشتند در آن زمان درد جسمانی بیشتری داشتند آن تشدید شده بودبیشتر با درد احساسی و سومین درسی که ما در مورد روابط آموختیم که روابط خوب فقط جسم مارا محافظت نمیکند آنها مغزمان را هم محافظت میکنند بنظر میرسد که وجود یک رابطه وابسته امن با یک فرد دیگر در ۸۰ سالگی حفاظت کننده است و افرادی که در روابط انسانی هستند جایی که روی دیگران بتوانند حساب کنند حافظه آنها طولانی تر و قویتر است و افرادی که در رابطه هستند نمیتوانند درزمان نیازبه فرد دیگر تکیه کنند
از دست دادن حافظه را زودتر تجربه میکنند و روابط آنها، درهمه ایام مناسب نبوده است تعدادی از زوجهای ۸۰ ساله که با هم جروبحث داشتند در روزهای زیادی از زندگیشان تا زمانی که حس تعلق به یکدیگر را در زمانهای سختی و مشکلات این بحث ها تاثیر منفی درخاطر آنها نمیگذارد پس این پیام که روابط خوب برای سلامتی ما خوب هستند یک موضوع خیلی قدیمی است چرا این سخت فهمیده و راحت چشم پوشی میشود؟ خوب زیرا ما انسان هستیم دوست داریم سریع هر چیزی را درست کنیم چیزی که بدست میآوریم
و باعث خوب شدن زندگی شود آنرا حفظ می کنیم روابط گیج کننده وآنها پیچیده هم هستند و رسیدگی به خانواده و دوستان کار سختی است آن کاری نیست که مورد علاقه باشد و آن کاری است مادام العمر و تمام نشدنی افراد ۷۵ ساله درمطالعه ما و خوشحال بودند کسانی بودنند فعال با دوستان جدید دقیقا شبیه نسل حاضردراین مطالعه خیلی از دوران جوانی مورد مطالعه اکه بودنند معتقد بودنند که شهرت ثروت وموفقیت و کار نیازاست برای رسیدن به یک زندگی خوب مطالعه ۷۵ ساله ما بارها و بارها نشان داده افرادی وضعیت خوبی داشتند که رابطه خوبی با
با خانواده، با دوستان و با جامعه داشته اند در مورد شما چطور؟ اجازه دهید بگویم شما ۲۵ یا ۴۰ یا ۶۰ ساله هستید از یک رابطه (عاشقانه) شما چه چیزی یاد می گیرید؟ خوب، فرصتها عملا بی انتها هستند آن می تواند چیزی بسادگی گذر زمان با مردم یا ایجاد یک زندگی یا رابطه جدید با یکدیگر با بیرون رفتن شبانه یا قدم زدن یا صحبت با یک عضو خانواده بعد از سالها زیرا این ها معمولا دشمنان خانوادگی هستند و تاثیر منفی وحشتناکی دارند افرادی که کینه دارند مایلم با شعری از مارک توان بحث را تمام کنم
بیش از یک قرن پیش، او به دنبال برگشتن به زندگی خود بود، و این را نوشت: "وقتی نیست، زندگی خیلی کوتاه است برای بحث ها، عذرخواهی ها، دل شکستن ها، فقط برای دوست داشتن زمان وجود دارد، و برای یک لحظه هم صحبت کنید راجع به آن زندگی خوب با روابط خوب ساخته شده است متشکرم تشویق حضار
What keeps us healthy and happy as we go through life? If you were going to invest now in your future best self, where would you put your time and your energy? There was a recent survey of millennials asking them what their most important life goals were, and over 80 percent said that a major life goal for them was to get rich. And another 50 percent of those same young adults said that another major life goal was to become famous. (Laughter) And we're constantly told to lean in to work, to push harder
and achieve more. We're given the impression that these are the things that we need to go after in order to have a good life. Pictures of entire lives, of the choices that people make and how those choices work out for them, those pictures are almost impossible to get. Most of what we know about human life we know from asking people to remember the past, and as we know, hindsight is anything but 20/20. We forget vast amounts of what happens to us in life, and sometimes memory is downright creative. But what if we could watch entire lives
as they unfold through time? What if we could study people from the time that they were teenagers all the way into old age to see what really keeps people happy and healthy? We did that. The Harvard Study of Adult Development may be the longest study of adult life that's ever been done. For 75 years, we've tracked the lives of 724 men, year after year, asking about their work, their home lives, their health, and of course asking all along the way without knowing how their life stories were going to turn out. Studies like this are exceedingly rare.
Almost all projects of this kind fall apart within a decade because too many people drop out of the study, or funding for the research dries up, or the researchers get distracted, or they die, and nobody moves the ball further down the field. But through a combination of luck and the persistence of several generations of researchers, this study has survived. About 60 of our original 724 men are still alive, still participating in the study, most of them in their 90s. And we are now beginning to study
the more than 2,000 children of these men. And I'm the fourth director of the study. Since 1938, we've tracked the lives of two groups of men. The first group started in the study when they were sophomores at Harvard College. They all finished college during World War II, and then most went off to serve in the war. And the second group that we've followed was a group of boys from Boston's poorest neighborhoods, boys who were chosen for the study specifically because they were from some of the most troubled and disadvantaged families
in the Boston of the 1930s. Most lived in tenements, many without hot and cold running water. When they entered the study, all of these teenagers were interviewed. They were given medical exams. We went to their homes and we interviewed their parents. And then these teenagers grew up into adults who entered all walks of life. They became factory workers and lawyers and bricklayers and doctors, one President of the United States. Some developed alcoholism. A few developed schizophrenia. Some climbed the social ladder
from the bottom all the way to the very top, and some made that journey in the opposite direction. The founders of this study would never in their wildest dreams have imagined that I would be standing here today, 75 years later, telling you that the study still continues. Every two years, our patient and dedicated research staff calls up our men and asks them if we can send them yet one more set of questions about their lives. Many of the inner city Boston men ask us, "Why do you keep wanting to study me? My life just isn't that interesting." The Harvard men never ask that question.
(Laughter) To get the clearest picture of these lives, we don't just send them questionnaires. We interview them in their living rooms. We get their medical records from their doctors. We draw their blood, we scan their brains, we talk to their children. We videotape them talking with their wives about their deepest concerns. And when, about a decade ago, we finally asked the wives if they would join us as members of the study, many of the women said, "You know, it's about time." (Laughter) So what have we learned?
What are the lessons that come from the tens of thousands of pages of information that we've generated on these lives? Well, the lessons aren't about wealth or fame or working harder and harder. The clearest message that we get from this 75-year study is this: Good relationships keep us happier and healthier. Period. We've learned three big lessons about relationships. The first is that social connections are really good for us, and that loneliness kills. It turns out that people who are more socially connected to family, to friends, to community, are happier, they're physically healthier, and they live longer
than people who are less well connected. And the experience of loneliness turns out to be toxic. People who are more isolated than they want to be from others find that they are less happy, their health declines earlier in midlife, their brain functioning declines sooner and they live shorter lives than people who are not lonely. And the sad fact is that at any given time, more than one in five Americans will report that they're lonely. And we know that you can be lonely in a crowd and you can be lonely in a marriage, so the second big lesson that we learned
is that it's not just the number of friends you have, and it's not whether or not you're in a committed relationship, but it's the quality of your close relationships that matters. It turns out that living in the midst of conflict is really bad for our health. High-conflict marriages, for example, without much affection, turn out to be very bad for our health, perhaps worse than getting divorced. And living in the midst of good, warm relationships is protective. Once we had followed our men all the way into their 80s, we wanted to look back at them at midlife and to see if we could predict who was going to grow into a happy, healthy octogenarian
and who wasn't. And when we gathered together everything we knew about them at age 50, it wasn't their middle age cholesterol levels that predicted how they were going to grow old. It was how satisfied they were in their relationships. The people who were the most satisfied in their relationships at age 50 were the healthiest at age 80. And good, close relationships seem to buffer us from some of the slings and arrows of getting old. Our most happily partnered men and women reported, in their 80s, that on the days when they had more physical pain,
their mood stayed just as happy. But the people who were in unhappy relationships, on the days when they reported more physical pain, it was magnified by more emotional pain. And the third big lesson that we learned about relationships and our health is that good relationships don't just protect our bodies, they protect our brains. It turns out that being in a securely attached relationship to another person in your 80s is protective, that the people who are in relationships where they really feel they can count on the other person in times of need, those people's memories stay sharper longer.
And the people in relationships where they feel they really can't count on the other one, those are the people who experience earlier memory decline. And those good relationships, they don't have to be smooth all the time. Some of our octogenarian couples could bicker with each other day in and day out, but as long as they felt that they could really count on the other when the going got tough, those arguments didn't take a toll on their memories. So this message, that good, close relationships are good for our health and well-being, this is wisdom that's as old as the hills.
Why is this so hard to get and so easy to ignore? Well, we're human. What we'd really like is a quick fix, something we can get that'll make our lives good and keep them that way. Relationships are messy and they're complicated and the hard work of tending to family and friends, it's not sexy or glamorous. It's also lifelong. It never ends. The people in our 75-year study who were the happiest in retirement were the people who had actively worked to replace workmates with new playmates. Just like the millennials in that recent survey,
many of our men when they were starting out as young adults really believed that fame and wealth and high achievement were what they needed to go after to have a good life. But over and over, over these 75 years, our study has shown that the people who fared the best were the people who leaned in to relationships, with family, with friends, with community. So what about you? Let's say you're 25, or you're 40, or you're 60. What might leaning in to relationships even look like? Well, the possibilities are practically endless. It might be something as simple as replacing screen time with people time
or livening up a stale relationship by doing something new together, long walks or date nights, or reaching out to that family member who you haven't spoken to in years, because those all-too-common family feuds take a terrible toll on the people who hold the grudges. I'd like to close with a quote from Mark Twain. More than a century ago, he was looking back on his life, and he wrote this: "There isn't time, so brief is life, for bickerings, apologies, heartburnings, callings to account. There is only time for loving,
and but an instant, so to speak, for that." The good life is built with good relationships. Thank you. (Applause)